ตรงจุดนั้น ทำราวกับว่าจะค้างแรมอยู่ที่นี่ในคืนนี้
ต่อเมื่อขบวนเดินทางของรัชทายาทจากไปจนมองไม่เห็นเงาแล้ว จ้าวซวีจือก็ลุกขึ้นยืนทันที “ทั้งหมดขึ้นม้า ไปที่วัดนั้นกัน”
“คุณชายใหญ่ เมื่อครู่คนของรัชทายาทถ่ายทอดรับสั่งว่าสถานที่นั้นชั่วร้าย ไม่ให้พวกเราไปที่นั่นในยามวิกาลนะขอรับ…” ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเอ่ยขึ้นทันที
ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังได้รับยันต์มาให้พกติดตัวคนละแผ่นอีกด้วย
พวกเขาจะไม่ฟังรับสั่งของรัชทายาทก็ไม่ได้ แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกแปลกๆ ก็ตาม แต่ก็ยังต้องรับมาแต่โดยดี
เพียงแต่พวกเขานึกไม่ถึงว่าคุณชายใหญ่จะดื้อรั้นเช่นนี้
“กลางวันพวกเราก็ไปค้นมาแล้วไม่ใช่หรือ ยังไม่เจอเบาะแสอะไรเลย ข้าคิดว่า บางทีโจรชั่วอาจจะอาศัยอยู่ในวัดนั้น พอมีบัณฑิตเดินทางผ่านมา มันก็แอบโผล่มาฆ่าคนปล้นทรัพย์” จ้าวซวีจือเอ่ย
คนอื่นๆ เงียบไปครู่หนึ่ง
ไหนเลยจะมีเรื่องบังเอิญอะไรอย่างนั้น ไปที่นั่นแค่คืนเดียวก็จะพบโจรแล้ว
คุณชายใหญ่เป็นคนดื้อรั้น
พวกเขาทั้งหมดเป็นชายชาตรี อันที่จริงก็ไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร
ในเมื่อคุณชายใหญ่พูดเช่นนั้น พวกเขาก็จัดการข้าวของอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขึ้นหลังม้าออกเดินทาง
ข้างกายจ้าวซวีจือมีคนสนิทคอยติดตาม
“คุณชายใหญ่ คนพวกนี้ไม่ใช่คนของเรา เพียงคำพูดของรัชทายาทแค่ไม่กี่คำก็ทำให้พวกเขากลัวจนไม่กล้าทำอะไรแล้ว…พวกเขาไม่ได้จงรักภักดีต่อท่านเพียงพอ หากมีอันตรายขึ้นมาจริงๆ ข้าเกรงว่าพวกเขาจะ
