เห็นฉากแบบนี้มาก่อนเลย!
“เกรงว่าเสียงที่ปรมาจารย์โม่ได้ยินคงไม่ใช่เสียงลม” ดวงตาของจ้าวเสวียนจิ่งปรากฏแววกังวลลึกล้ำ ทั้งยังเจือความสงสารเล็กน้อย
นางอายุยังน้อยแค่นี้ แต่กลับกลายเป็นปรมาจารย์คนหนึ่งแล้ว ทั้งยังทำเรื่องที่นักพรตคนอื่นทำไม่ได้ แม้จะดูเก่งกาจสง่างาม แต่ความยากลำบากนี้ ใครเล่าจะรู้
การมองเห็นวิญญาณได้นั้นนับไม่ได้ว่าเป็นเรื่องดี
ก่อนหน้านี้เขาไปที่วัดอวี้ซวีเพื่อแต้มน้ำตาวัวและได้เห็นมันมาแล้ว ช่างเป็น…อะไรที่เขาไม่อยากเห็นอีกเป็นครั้งที่สองจริงๆ
วิญญาณบางตัวมีลักษณะคล้ายกับคนเป็น แต่วิญญาณส่วนใหญ่มีลักษณะที่น่ากลัว มีนิสัยดื้อรั้น ไปมาอย่างไร้ร่องรอย และจู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นใกล้ๆ เปลือกตา สิ่งที่เผยให้เห็นไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นใบหน้า แต่อาจจะเป็นอวัยวะภายในก็ได้
ต้องดูฉากแบบนี้อยู่ทุกวัน แล้วใครมันจะทนไหว
“จิ๊ๆ เป็นเช่นนี้แล้วปรมาจารย์ยังดูสง่างามอยู่เลย ท่านดูน้องสาวของข้าสิ นางก็เห็นวิญญาณได้เหมือนกัน แต่นางไม่รู้อะไรเลย กลับตกใจวิญญาณจนร้องไห้แงๆ” เซี่ยผิงกั่งแสดงความรำคาญตามปกติ
แต่เมื่อเขาพูดจบก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ
เซี่ยผิงกั่งหันไปมองด้านข้างก็เห็นว่ารัชทายาทกำลังมองเขาด้วยสีหน้าอึมครึม
“ข้าไม่พูดมากแล้วดีกว่า จะได้ไม่ถ่วงปรมาจารย์ทำงาน” เซี่ยผิงกั่งเองก็รู้ว่าเวลาไหนที่ความสงบปากสงบคำ
จ้าวเสวียนจิ่งกำลังนึกถึงคำพูดที่นักพรตพูดกับเขาก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ที
