มาหนึ่งทีก่อนจะกลับไปวางท่างลึกลับสูงส่งเหมือนเดิม
นางสงบลงและเอ่ยช้าๆ “อย่าได้ทำสิ้นเปลือง นี่เป็นของดี น่าเสียดายหากจะเอามาจัดการกับวิญญาณแค้น เจ้า… รีบเก็บเลย รีบ เก็บ เอา ไว้ เลย นะ…”
นางรีบพูดในคราวเดียวจนแทบจะหายใจไม่ออก
เสียงสุดท้ายของนางแทบจะรอดไรฟันออกมาแล้ว
ด้วยร่างกายของนาง นางไม่ควรร้อนใจหรือโกรธโมโห
นางพยายามผ่อนลมหายใจอย่างเต็มที่
จากนั้นนางก็หันไปทางจ้าวเสวียนจิ่งก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ
มือของจ้าวเสวียนจิ่งที่ถือขวดกระเบื้องสั่นเล็กน้อย และในหัวของเขาถูกคำว่า ‘ไม่ได้เรื่อง’ ครอบงำโดยสมบูรณ์
นางคือเซี่ยเฉียว เซี่ยเฉียวจริงแท้แน่นอน
โม่ชูเซิงผู้วิเศษอะไรกัน ศิษย์พี่ผู้น่ารักอ่อนโยนที่สุดในใต้หล้าอะไรกัน เฮอะ…
นางเป็นลูกสาวของเซี่ยหนิวซาน เป็นน้องสาวของเซี่ยผิงกั่งแท้ๆ เลย เมื่อมองอย่างนี้ ตัวตนนี้จึงน่าเชื่อถือและถูกต้องที่สุด
จ้าวเสวียนจิ่งพ่นลมหายใจออกมาช้าๆ จากนั้นก็นำขวดกระเบื้องไปจ่อไว้ตรงบาดแผลของตนเอง แล้วมองดูเลือดที่หยดเข้าขวดไปทีละหยด
เซี่ยเฉียวนี่…จริงๆ เลย…
ทำให้คนอื่นต้องทำอะไรแปลกๆ
ยันต์ปึกใหญ่นั้นของเซี่ยเฉียวมีประโยชน์มาก เพราะวิญญาณแค้นกำลังร้องโอดครวญอยู่ในเวลานี้
เซี่ยเฉียวรีบแล่นไปยังตำแหน่งที่จ้าวเสวียนจิ่งยืนอยู่ นางมองเลือดบนพื้นด้วยความเสียดาย จากนั้นนางก็พยายามใช้กระบี่ไม้ท้อของตนเองเช็ดถูไปกับพื้นอย่างเต็มที่ หลังจากที่กระบี่เปื้อนเลือดมาพอสมควร น
