เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นว่าวิญญาณตนสุดท้ายถูกเก็บไปแล้ว นางจึงนับว่าโล่งใจได้แล้วในที่สุด “เอาล่ะ ที่เหลือก็ขุดหลุมศพ… ” ตึง!
เซี่ยเฉียวล้มตึงลงทันที
เซี่ยผิงกั่งตกใจมาก และในขณะนั้นเองรัชทายาทที่อยู่ข้างๆ เขาก็ถลาออกไปเข้าไปคว้าเอวเซี่ยเฉียวไว้ในจังหวะเดียวกับที่เซี่ยเฉียวกำลังจะล้มลงทันที!
เซี่ยผิงกั่งตกตะลึง ทำไมร่างกายของปรมาจารย์ท่านนี้จึงเหมือนกับน้องสาวเขานัก บทจะเป็นลมก็เป็นลมไปเลย
น่าสงสารจริงๆ!
“โจวเว่ยจง เจ้าจัดการนำคนขุดหลุมศพพวกนี้ แล้วทำความสะอาดกระดูกของคนที่ถูกฝังทั้งเป็นพวกนั้นให้เรียบร้อย รอให้ปรมาจารย์ฟื้นขึ้นมาจัดการ ส่วนกระดูกของเจ้าของสุสาน…เจ้าเอาไปฝังที่มีแดดตรงไหนสักแห่งก็ได้” จ้าวเสวียนจิ่งสั่งการเล็กน้อย
พอเขาพูดจบก็อุ้มเซี่ยเฉียวกลับไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนักเขาก็พาเซี่ยเฉียวกลับมาถึงรถม้า รถม้าคันนี้ค่อนข้างใหญ่ แม้ว่าจะอึดอัดไปบ้าง แต่ถึงอย่างไรข้างนอกก็มีฝนตก นางจึงไม่อาจนอนข้างนอกได้
เครื่องแต่งหน้าของเซี่ยเฉียวเริ่มหลุดลอกออกบ้างแล้ว
นางหลับลึกมาก กระทั่งว่าฟ้าผ่ายังไม่รู้สึกตัว ทั้งร่างอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงราวกับนางตายไปแล้วกระนั้น
