ญ่ของพวกเจ้าฝังคนทั้งเป็นใช่หรือไม่” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถามด้วยสีหน้าเย็นชา
สีหน้าของพ่อบ้านเปลี่ยนไปทันทีเมื่อกล่าวถึงการฝังคนทั้งเป็น
แม่นางผังผู้นั้นตกใจทันที “ฝังคนเป็นอะไร!”
เซี่ยผิงกั่งยกดาบเล่มใหญ่ขึ้นวางพาดบนลำคอของพ่อบ้าน “ยังไม่รีบพูดความจริงออกมาอีก! คนที่ถูกฝังทั้งเป็นพวกนี้มาจากไหน! และมีทั้งหมดกี่คน!”
เซี่ยเฉียวไม่ได้ห้ามเขา
ในเมื่อพ่อบ้านอยู่อาศัยในบ้านตระกูลผังมาตั้งนานขนาดนี้ เขาจึงต้องมีส่วนในเรื่องนี้ด้วยอย่างแน่นอน
แม้ว่าจะเอาชีวิตเขาในทันทีก็ไม่ใช่เรื่องน่าเสียดายอะไร
พ่อบ้านถูกเซี่ยผิงกั่งข่มขู่เช่นนั้นก็ตกใจและคุกเข่าลงทันที “ไม่เกี่ยวกับข้านะ! ฮูหยินใหญ่ต่างหากที่เป็นคนทำ!”
“นาย นายท่านของข้าเป็นคนมีความสามารถและรักอิสระ…มีเพื่อนหญิงคนสนิทมากมายนับไม่ถ้วน นายท่านแต่งงานกับฮูหยินใหญ่เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว เป็นเวลาหลายปีที่นายท่านรับอนุภรรยาเข้ามาใหม่อยู่ทุกปี ก่อนจะจากไป…ก่อนจะจากไป นายท่านก็มีภรรยาเอกหนึ่งคนและอนุภรรยาทั้งหมดสิบสามคน…”
ผังซีหยวนชื่นชอบความสวยงาม แต่ก็โลภมากในความรักด้วย
ผู้หญิงที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่นต่างก็กลายเป็นเหยื่อของเขา
เขาไม่ได้บังคับหรือรังแกพวกนาง ทั้งหมดอาศัยความสามารถและรูปลักษณ์ของเขาที่ทำให้ผู้หญิงทุกคนเต็มใจที่จะเป็นอนุในจวนของเขาเอง
ในบรรดาอนุภรรยาทั้งสิบสามคน มีลูกสาวคนงามของพ่อค้า มีหญิงสาวมากความสามารถชื่อดังของท้องถิ่น และนั
