่พอจะมีหน้ามีตาได้ แต่หากไม่ได้แม่นางเซี่ยล่ะก็ อย่าว่าแต่ตำแหน่งจอหงวนเลย แม้แต่ชีวิตเขาก็คงหาไม่แล้ว
“เจ้าดื่มเหล้าเป็นหรือไม่” เซี่ยหนิวซานเอ่ยถาม
“…” เวินหลันเฉิงส่ายศีรษะ “ผู้น้อยละอายใจนัก ผู้น้อย…จอกเดียวก็ไม่ไหวแล้ว”
“แล้วการต่อสู้เล่า?” เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้วมุ่น
“…” สีหน้าของเวินหลันเฉิงยิ่งย่ำแย่ “ผู้น้อยไม่เคยเรียนศิลปะการต่อสู้มาก่อน แต่ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับแม่นางเซี่ย ผู้น้อยก็จะสู้สุดตัวเพื่อปกป้องให้นางปลอดภัย!”
“เจ้าไม่เป็นศิลปะการต่อสู้ด้วยซ้ำ จะมาปกป้องอะไรเล่า จะไม่พากันตายหรือ” เซี่ยหนิวซานเอ่ยด้วยความรังเกียจ “ข้าก็จะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ ตอนนี้ลูกสาวข้าไม่อยู่บ้าน เจ้า…รอให้ลูกสาวข้ากลับมาก่อนแล้วเจ้าค่อยมาใหม่ พอถึงตอนนั้น…ก็รำดาบให้ข้าดูสักเพลงก็แล้วกัน แล้วค่อยดูว่าลูกสาวข้าจะว่าอย่างไร”
“…” เวินหลันเฉิงปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขา
“ไม่ได้หรือ” เซี่ยหนิวซานดุดันยิ่ง
“ย่อมได้แน่นอน ผู้น้อยกลับไปแล้วจะไปเรียนแน่ๆ” เวินหลันเฉิงรีบเอ่ยด้วยความตกใจ
เซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้า
แม้ว่าเขาจะดูนุ่มนิ่มไปหน่อย แต่ก็ค่อนข้างว่าง่าย
เซี่ยเฉียวไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าตอนนี้เซี่ยหนิวซานหาเรื่องสนุกทำได้แล้ว
เวลานี้นางอยู่บนรถม้าด้วยความรู้สึกหดหู่ มีเซี่ยผิงกั่งขี่ม้าคอยคุ้มครองนางอยู่ด้านนอก
“ปรมาจารย์โม่ ไม่ใช่ว่าน้องสาวของข้าต้องการจะมากับท่านด้วยหรือ นางเล่า?
