เป็นจอหงวน เข้าสู่สำนักฮั่นหลิน ต่อไปหากพวกท่านมีเรื่องอะไรให้ผู้น้อยช่วยเหลือ ผู้น้อยย่อมไม่ปฏิเสธแน่…” เวินหลันเฉิงสุภาพอย่างยิ่ง สีหน้าของเขาแสดงความซาบซึ้งขอบคุณ
เซี่ยหนิวซานเกาศีรษะตนเองเล็กน้อย “ลูกชายกับลูกสาวของข้าช่วยเจ้าไว้?”
ทำไมเขาไม่รู้เรื่องนี้
และไม่มีใครบอกเขาด้วย!
เซี่ยหนิวซานรู้สึกว่าการออกไปนอกเมืองหลวงก่อนหน้านี้ทำให้เขาเสียเปรียบแล้ว เขาไม่มีส่วนร่วมในเรื่องน้อยใหญ่ในบ้านที่เกิดขึ้นในช่วงนั้นแม้แต่น้อย!
“ตอนนั้นผู้น้อยถูกคนสวมรอย แทบจะพลาดโอกาสเข้าสอบจอหงวนยังไม่ว่า แม้แต่ชีวิตน้อยๆ นี้ก็ยังจะไม่รอด โชคดีที่ใต้เท้าเซี่ยน้อยพาหวงซงตัวปลอมไป…ดูตัวกับแม่นางเซี่ย ข้าได้ยินมาว่า เป็นสายตาอันชาญฉลาดแหลมคมของแม่นางเซี่ยที่เห็นความผิดปกติ ใต้เท้าเซี่ยน้อยจึงได้เข้าไปจับตัวเขาไว้…” เวินหลันเฉิงอธิบายเล็กน้อย
ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขามีสามคน
รัชทายาท เซี่ยผิงกั่ง และเซี่ยเฉียว
คนที่เขารู้สึกขอบคุณมากที่สุดย่อมเป็นแม่นางเซี่ย
หากไม่ใช่เพราะแม่นางเซี่ยพบเห็นความผิดปกติก่อน ใต้เท้าเซี่ยน้อยก็คงไม่ได้สืบสวนเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วน รัชทายาทเองก็คงไม่ได้ออกหน้าทวงความยุติธรรมให้เขา
