นางก็เหมือนจะขาด
คนที่ไม่สบายใจไม่ได้มีแค่หลูซื่อคนเดียวเท่านั้น
พวกเซี่ยหมั่งซานก็ไม่ต่างกัน
พวกเขาไม่ได้เงินกลับมา ตระกูลจย่ามีหรือจะยอม เอะอะโวยวายจะเป็นจะตายจนหญิงชราปวดศีรษะ
ในหัวของหญิงชราตอนนี้มีแต่คำพูดของลูกชายคนรองของนางที่ให้นางไปตายเท่านั้น
นางหมดอาลัยตายอยากแล้ว
เซี่ยหมั่งซานนึกถึงคำพูดของปรมาจารย์ขึ้นมาได้ทันทีว่า หากพวกเขาอยากที่จะอยู่อย่างสงบก็ต้องกลับไปบ้านเกิด
แต่เขาไม่เต็มใจจริงๆ
ส่วนเซี่ยฉงซาน แม้ว่าเขายังมีงานทำอยู่ แต่มันก็ไม่ได้ดีเด่อะไรนัก
ว่าที่ครอบครัวสะใภ้ของเขากำลังรอเงินอยู่ ทั้งสองครอบครัวจะแต่งงานกัน แต่ตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราว ตระกูลเฉาจึงไม่ค่อยพอใจนัก
และมาหาพวกเขาถึงที่
“ข้าทะนุถนอมเลี้ยงดูลูกสาวมาจนโต ก่อนหน้านี้ข้าก็เห็นว่า แม้ว่าครอบครัวของเจ้าไม่ได้มีงานหาเลี้ยงชีพ แต่ก็ยังเป็นญาติของใต้เท้าเซี่ย คงจะปฏิบัติต่อลูกสาวข้าเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้เจ้ามีหนี้ และยังถูกใต้เท้าเซี่ยขับไล่ออกมาแล้ว จะเอาอะไรมาแต่งกับลูกสาวของข้าเล่า” มารดาแซ่เฉาดูมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง
ภายในห้องนั้น เซี่ยฉงซานยังคงนิ่งเงียบ
“งานแต่งของลูกสาวข้าจะยกเลิกก็ยกเลิกไปเถอะ แต่พวกเจ้าทำลายลูกชายข้า! เดิมที่ก็ตกลงกันแล้วว่า พวกเจ้าจะแนะนำคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยให้ลูกชายข้า แต่ไม่เห็นแม้แต่เงานี่? ลูกชายของข้าถึงกับยกเลิกงานแต่ง นี่หรือคือสิ่งที่พวกเจ้าตอบแทนพวกเรา!” เรื่องที่ตระกูลเฉา
