หนิวซานได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงไปทันที “ทำร้ายคนอย่างไร”
“ท่านลุงใหญ่ร้ายกาจมากจริงๆ เขารังเกียจที่ได้เงินน้อย ถึงกับเรียกรับสินบนจากชาวบ้าน หลายวันก่อนหน้านี้ พี่ชายใหญ่ทำคดีและจับคนมากลุ่มหนึ่ง หลายคนถูกตัดสินให้ริบทรัพย์และเนรเทศ แม้ว่าท่านลุงใหญ่จะรับสินบนมาน้อย แต่นั่นก็เพราะเขาไม่มีโอกาสได้รับผลประโยชน์เช่นนั้นอีกต่อไป ถ้าหากเรื่องนี้ผ่านไปหลายปีจึงจะถูกเปิดเผย เกรงว่าคงกลายเป็นคคีที่เกี่ยวพันถึงชีวิตแล้ว” เซี่ยเฉียวฟ้องบิดาของนางต่อไปอีก
“ข้าเพิ่งจะมารับสินบนปีนี้เองนะ ใครๆ เขาก็ทำกันนี่!” เซี่ยหมั่งซานรีบเอ่ย
ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่
เขาก็ได้มาแค่ไม่กี่สิบตำลึงเอง แล้วผลสุดท้ายเล่า เพราะเรื่องนี้เขาจึงต้องโดนปรับให้ชดใช้ตั้งห้าร้อยตำลึง แถมยังโดนโบยอีก!
แต่เมื่อเซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนทันทีก่อนจะถีบเข้ากลางหน้าอกของเซี่ยหมั่งซาน
“เจ้า…แม่ เอ๊ย ช่างมีอนาคตเสียจริง!” เซี่ยหนิวซานโมโห “ตอนที่ข้าหางานให้เจ้าข้าบอกเจ้าว่าอย่างไรนะ! เจ้าอยากหาเงินก็ได้นะ แต่ต้องทำอย่างถูกต้อง นี่เจ้ากล้ามากใช่หรือไม่ คำพูดของข้าคงเหมือนลมที่เข้าหูซ้ายแล้วทะลุหูขวา เจ้าจำไม่ได้เลยใช่หรือไม่!”
เมื่อเซี่ยหนิวซานพูดจบเขาก็ยังรู้สึกว่าถีบไปทีเดียวยังน้อยไป จึงยกเท้าถีบไปอีกสองที
เซี่ยหมั่งซานล้มกลิ้งไปกับพื้นทันที!
“นี่มันพี่ชายใหญ่ของเจ้านะ!” หญิงชราตกใจอยู่ข้างๆ
“ถุย ต่อให้เป็นบรรพบุ
