นาจเสียมากกว่า ดังนั้นข้าจึงไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้วเช่นกัน”
เจียงฉางเชิงขมวดคิ้ว ตั้งแต่ตอนที่เขารู้ว่าเจียงหลัวเดินทางออกมาจากถ้ำสวรรค์สำแดงเดชเขาก็สังหรณ์แล้วว่าปราชญ์แห่งสี่สมุทรคงไม่ได้ตายด้วยสาเหตุธรรมดา
เหิงเพิ่งเอ่ยต่อว่า“มรรคาจารย์ สิ่งที่ข้าบอกได้ มีเพียงเท่านี้ จะขัดขืนต่อสู้ต่อหรือว่าจะยอมก้มหัว ข้าน้อยมิมีคุณสมบัติจะตัดสินใจแทนท่านได้”
กล่าวจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป เจียงฉางเชิงถามว่า“เจ้าจะไปที่ใด”
เหิงเพิ่งไม่หยุดฝีเท้า เขาเพียงทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง“ตามหาเจียงหลัว ศิษย์น้องชื่อไห่ดูแลเขาเสมือนบุตรชายแท้ๆ นิสัยของเจ้าอธรรมคาดเดายากนักติดตามอยู่ข้างกายเขา ข้า กังวลว่าเจียงหลัวจะมีภัย”
เจียงฉางเชิงเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเขาใหม่ คิดไม่ถึงว่าเหิงเพิ่งจะเป็นคนที่มีคุณธรรมน้ำมิตรถึงเพียงนี้หนนี้เขาเดินทางไปตามหาเจียงหลัว ต่อให้ตามหาเจียงหลัวพบแล้วอย่างไร เขามิใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าอธรรมเสียหน่อย
ทว่าทุกคนล้วนมีทางเลือกของตนเอง เชื่อว่าเหิงเพิ่งคงตัดสินใจมาดีแล้ว เจียงฉางเชิงเอ่ยบอก“พวกเขาลงใต้ออกทะเลไปแล้ว”
เหิงเพิ่งหมุนตัวมาคำนับ หลังจากนั้นจึงเดินออกไปจาก ลานเรือนโดยไม่เหลียวกลับมา
เจียงเจี้ยนขมวดคิ้วถามว่า“อาจารย์ปู่ เจียงหลัวคือพี่รองของข้าใช่หรือไม่”
เรื่ององค์ชายรองมีคนเอ่ยถึงน้อยนัก คนส่วนมากลืมไปแล้วด้วยว่าองค์รัชทายาทเกิดมาพร้อมกับฝาแฝด
เจียงฉางเชิงหันไปมองทางทิศใต้แล้วบอก
