ชทายาทมาตั้งแต่แรก เพราะถึงอย่างไรลูกชายของเขาก็เป็นน้าฝ่ายมารดาของรัชทายาท
แต่รัชทายาทก็ช่างไม่รู้จักมนุษยสัมพันธ์เอาเสียเลย เขาเย็นชากับทุกคนไปหมด แม้ว่าตระกูลหลี่จะเริ่มแสดงไมตรีกับเขาก่อน รัชทายาทก็ยังมีท่าทีเฉยๆ และปฏิบัติต่อตระกูลหลี่ไม่ต่างกับที่เขาปฏิบัติต่อตระกูลอื่น เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงไม่ได้ฝืนเอาเกียรติศักดิ์ศรีของตัวเองไปแลกอีกต่อไป
และค่อยๆ ห่างหายไปจากรัชทายาท
วันนี้รัชทายาทมาถึงบ้านเขาด้วยตัวเอง เขายังรู้สึกประหลาดใจมาก
เขานึกว่าเด็กคนนี้คิดได้แล้ว แต่นึกไม่ถึงเลยว่า…เขาก็ยังมีนิสัยเหมือนเมื่อหลายปีก่อน!
อย่างไรก็ตาม เมื่อราชครูหลี่ผู้เฒ่าเห็นเขาเป็นเช่นนั้น ในใจเขาก็กลับรู้สึกสบายใจ
ถึงอย่างไรรัชทายาทก็เป็นรากฐานของบ้านเมือง หากเขาเอาแต่หาพวกพ้องสร้างอำนาจต่อสู้กับองค์ชายสี่ เช่นนั้นแล้วราชสำนักก็คงจะวุ่นวายขึ้นมาจริงๆ
จ้าวเสวียนจิ่งเดินไปที่ก้อนหินอย่างอารมณ์ดี เขาถอดเสื้อคลุมออกแล้ววางลงบนก้อนหิน “ศิษย์พี่นั่งเถอะ”
“ข้าไม่เหนื่อย” เซี่ยเฉียวยังคงดื้อดึง
เมื่อจ้าวเสวียนจิ่งได้ยินที่นางพูด มุมปากของเขาก็ยกโค้งขึ้นเล็กน้อยทั้งยังแฝงแววเย็นชาและยิ่งผยอง เขาสบตานางด้วยดวงตาที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อน ในขณะนั้นรู้สึกร้อนตัวขาดความมั่นใจของเซี่ยเฉียวก็ถึงขีดสุด ความกล้าที่เคยมีหายไปจนหมดสิ้น นางแอบหลบสายตาของเขา และยังคิดที่จะทนต่ออีกสักหน่อย
แต่น่าเสียดายที่ร่างกายของน
