ลงมือจัดการวิญญาณนี้ไปเสียเลยดีกว่า ส่วนหลี่ชิงอวี๋ผู้นี้…จริงสิ หากเป็นเช่นนั้น เขาจะมีจุดจบอย่างไรหรือ”
“สมองเสื่อม?” เซี่ยเฉียวเอ่ยพลางเอียงศีรษะ
“อ้อ ยังเหลือชีวิตรอด…ก็ดี หากเขาสมองเสื่อม คำพูดของเขาก็ควรจะเรียบร้อยดีอยู่” สายตาของจ้าวเสวียนจิ่งที่มองหลี่ชิงอวี๋เย็นเยียบ
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น วิญญาณแค้นก็โกรธเคืองขึ้นมาทันที “ห้ามแตะต้องเขา!”
“หากข้าเก็บวิญญาณเจ้า ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะส่งผลกระทบต่อเขา เจ้าลองคิดดูเอาเองก็แล้วกัน” เซี่ยเฉียวเอ่ย
วิญญาณแค้นสั่นไปทั้งร่าง
เหตุใดต้องห้ามไม่ให้นางติดตามข้างกายหลี่ชิงอวี๋ด้วย!
แต่ในขณะที่นางกำลังไม่พอใจ นางก็ได้เห็นหลี่ชิงอวี๋ที่โกรธเกรี้ยวจนตาแดงก่ำ จิตใจของนางจึงสั่นไหว
ชายที่อ่อนโยนขนาดนั้นกลับกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว…
ช่างเถอะๆ
พลังชั่วร้ายของวิญญาณแค้นสลายไปมากในทันใด สีหน้าของนางดูว่างเปล่าและโศกเศร้า พลางมองหลี่ชิงอวี๋อย่างอาลัยอาวรณ์
นางแค่อยากจะอยู่กับเขาเท่านั้น แต่ในที่สุดมันก็เป็นไปไม่ได้
นางจะทำร้ายเขาไม่ได้
