ไม่ได้ที่พวกเขาจะมีความคิดเป็นอื่น แทนที่จะรอให้พี่น้องทะเลาะขัดกันเองแล้วค่อยมานั่งเสียใจภายหลัง ไม่สู้เขาสร้างความแตกต่างอย่างจริงจังตั้งแต่ต้นไปเลยเสียดีกว่า
ลูกที่เกิดแต่อนุภรรยาในครอบครัวของเขาจะต้องถูกเลี้ยงดูโดยนายหญิงหรือแม่ใหญ่ มารดาที่เป็นอนุภรรยาไม่อาจเข้ามายุ่มย่ามวุ่นวายได้ ลูกสายรองได้รับการศึกษาเท่าเทียมกับลูกสายตรง แต่ปกติแล้วจะต้องปฏิบัติตามมารยาทและกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด มีความต่างศักดิ์กันระหว่างสายตรงและสายรองอย่างชัดเจน
อย่างเช่นเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ที่ราชครูหลี่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ที่บ้านรองไม่เกี่ยวข้อง
แต่เป็นที่น่าเสียดายว่า ทั้งที่เขาดูแลปกครองลูกภรรยาเอกเป็นอย่างดี แต่หลานสายตรงของเขากลับไม่ค่อยรู้ความเท่าไรนัก
พวกเขาก็แค่เชื่อฟังมากหน่อยยามอยู่ต่อหน้าเขาเท่านั้น
เวลานี้หลี่ชิงอวี๋ได้แต่จ้องเขม็งโดยที่ทำอะไรไม่ได้เท่านั้น
“ท่านปรมาจารย์…” ราชครูหลี่ผู้เฒ่ามองนาง
เซี่ยเฉียวผ่อนลมหายใจเข้าและจับจ้องไปที่วิญญาณตนนั้น ขณะที่นางกำลังจะพูด พ่อบ้านก็เข้ามาอย่างรีบร้อนและพูดอะไรบางอย่างข้างหูของราชครูหลี่ ชายชรามองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ แล้วรีบเอ่ยว่า “ปรมาจารย์ มีแขกมา ข้าจะต้องไปพบเขาสักหน่อย”
เขาพูดจบก็รีบจากไปทันทีโดยไม่รอให้เซี่ยเฉียวตอบตกลง
ก็ไม่รู้ว่าเป็นแขกผู้มีเกียรติคนไหน
“เจ้าจะจ้องข้าทำไม ดูสิว่าคุณชายดีๆ คนหนึ่งถูกเจ้าเป่าหูจนกลายเป็นอะไรไปแล้ว…
