ให้เจ้าเท่านั้น ครอบครัวเดียวกันใยต้องพูดจาเกรงใจกัน”
เซี่ยหมั่งซานถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ขอเพียงแค่ท่านแม่ของเขาเอ่ยปาก เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว
“ท่านแม่ ท่านแน่ใจหรือว่าพี่รองยังจะให้เงินเราอีก! แม้แต่พ่อบ้านของพี่รองยังดูถูกข้าเลย ข้าคิดว่า ต่อไปเขาคงจะไม่สนใจพวกเราแล้ว” เซี่ยฉงซานเอ่ย
หากเขายังเห็นความสำคัญของพวกเขา พ่อบ้านนั่นจะกล้าโอหังเช่นนั้นได้อย่างไร!
ลองดูอดีตพ่อบ้านหยวนหรงสิ เขาปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความสุภาพและความเคารพขนาดไหน
การกระทำของพวกพ่อบ้านตระกูลใหญ่พวกนี้ล้วนเป็นไปตามท่าทีของเจ้านายทั้งนั้น!
“ข้าเป็นคนให้กำเนิดพี่รองของเจ้าออกมา ข้าจะไม่รู้หรือว่านิสัยเขาเป็นอย่างไร เขาเป็นคนปากแข็งใจอ่อน ข้าคิดว่า ขอแค่เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับนังหนูเซี่ยเฉียวนั่น พี่รองของเจ้าจะต้องเห็นด้วยแน่นอน” จู่ๆ ในใจของหญิงชราก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน “แค่รอให้เขากลับมา บ้านและเงินของครอบครัวเราจะต้องเอากลับคืนมาได้”
หญิงชราตัดสินใจแล้ว
นางจะต้องเอาของกลับมาให้ได้แม้จะต้องตายก็ตาม!
นังหนูเซี่ยเฉียวนั่นก็ไม่เด็กแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะ…สิบหกสิบเจ็ดแล้ว? หากเกิดอะไรขึ้นกับนางผู้เป็นนายหญิงผู้เฒ่า ลูกชายของนางก็จะต้องไว้ทุกข์นานสามปี ในระหว่างสามปีนี้พวกเขาจะเป็นขุนนางได้ แต่จะแต่งงานไม่ได้!
หลังจากสามปีนี้ นางก็จะกลายเป็นสาวแก่แล้ว!
ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เจ้ารองคงไม่
