่ยเฉียวพูดอีกครั้ง
เซี่ยหมั่งซานมึนงงไปหมด
“กลับไป?” กลับไปบ้านเกิด? ทำอะไร ทำนา?!
เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!
“เกรงว่าท่านปรมาจารย์จะไม่รู้ น้องรองของข้ากำลังจะกลับมาแล้ว พอเขากลับมา ข้าก็จะกลับมาร่ำรวยเหมือนเดิม!” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยอย่างร้อนใจ
เซี่ยเฉียวยิ้มลึกลับ “อยากจะร่ำรวยก็ได้อยู่ แต่ของที่ไม่ได้เป็นของเจ้าต้องแลกด้วยชีวิต เจ้ายอมหรือไม่”
เขาไม่ยอมแน่!
แม้ว่าเซี่ยหมั่งซานจะเชื่อโม่ชูเซิง แต่เมื่อเขานึกถึงเรื่องเงินขึ้นมา หากเขาไม่ได้พบน้องรองด้วยตัวเอง เขาก็จะไม่ยอมตายใจ
หลังจากที่เขาลุกขึ้นอย่างงุ่มง่าม เขาก็เดินจากไปด้วยท่าทางแปลกประหลาด
ค่าปรับเขาก็จ่ายไปแล้ว แต่เขาโดนโบยไปยี่สิบที แม้จะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรแต่ก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดตอนที่เดินอยู่บ้างเท่านั้น
ทันทีที่เซี่ยหมั่งซานจากไป แขกคนถัดไปก็เข้ามา
คนผู้นี้สูงอายุกว่าเซี่ยหมั่งซานอยู่บ้าง ชายชราผู้นี้แต่งกายด้วยผ้าแพรชั้นดี เขาน่าจะเกิดในตระกูลสูงส่งเช่นกัน
เขาน่าจะเตรียมใจมาอย่างดีแล้วก่อนจะมาที่นี่ ดังนั้นเมื่อเขาเห็นนางในเวลานี้จึงได้สุภาพและให้ความเคารพอย่างยิ่ง “ข้าทราบจากท่านอ๋องว่า ปรมาจารย์โม่ลึกล้ำในทางเต๋า วันนี้ข้าจึงมา…ขอความช่วยเหลือจากท่านเป็นพิเศษ”
