หลังจากที่เขากลับไปถึงบ้านหลังเล็กก็รีบอาละวาดทันที เขาพุ่งเป้าไปที่เซี่ยฉงซานโดยเฉพาะ จะให้เขานำเงินออกมาให้ได้
เซี่ยฉงซานมีเงินอยู่จริงๆ
เขากลัวความจน ต่อให้เขาจะร่ำรวยขึ้นมาแล้ว เขาก็มักจะแอบพกตั๋วเงินติดตัวเผื่อไว้
แต่เขาก็กลัวด้วยว่าตั๋วเงินจะหายเมื่อพกติดตัว จึงได้ทำเสื้อผ้าด้านในเพิ่มอีกชั้นหนึ่ง ตัวเงินที่เก็บเอาไว้มีไม่มากนัก ทั้งหมดก็ประมาณสองร้อยตำลึง เมื่อหญิงชราขอให้ทุกคนรวบรวมเงิน เขาก็ไม่ยอมหยิบตั๋วเงินนี้ออกมา
ไม่กี่วันมานี้ เขาก็ได้ใช้มันไปบางส่วน ตั๋วเงินที่เหลืออยู่จึงมีแค่หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเท่านั้น
เขารู้สถานะของพี่ใหญ่ในบ้านนี้ดี เมื่อใดที่เขามอบตั๋วเงินนี้ออกไป นั่นก็เหมือนเนื้อเข้าปากเสือ เขาก็จะไม่มีวันได้มันกลับคืนมาอีกแล้ว
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดที่จะพูดเรื่องเงินจำนวนนี้ออกไป
ได้แต่ปิดปากอย่างสนิท
นอกจากเซี่ยฉงซานแล้ว ที่จริงคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ต่างกันนัก
ที่แอบพกเงินส่วนตัวเอาไว้บางส่วน
“ข้าก็บอกพวกเจ้าตั้งแต่แรกแล้วว่าให้เอาเงินออกมา! พูด! พวกเจ้าแอบทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นใช่หรือไม่! เอาออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!” เซี่ยหมั่งซานพูดราวกับคนเสียสติไปแล้วในเวลานี้
สะใภ้จย่าและคนอื่นๆ ตกใจมาก
เซี่ยหมั่งซานเริ่มทุบข้าวของ
เมื่อเขาหันมาเห็นดวงตาที่กระวนกระวายของสะใภ้จย่าก็เข้าใจได้ทันที
ผู้หญิงคนนี้ลับหลังเขาก็ซ่อนเงินไว้!
เขาสาวเท้าก้าวเข้าไปทันที ก่อนจะเริ่มคว้าตัวสะ
