บหน้าเขามีเหงื่อไหลออกมาไม่หยุด เขาดูอ่อนแรงลงเล็กน้อย
มือที่จับกรอบประตูอยู่นั้นดูสั่นคลอนไม่มั่นคง
เขาพยายามสงบสติอารมณ์ และคิดว่าตนเองรับสินบนมาเท่าไรกันแน่
เขาเพิ่งจะเริ่มรับสินบนในปีนี้เอง เงินที่รับมาน่าจะ น่าจะไม่มากเท่าไร…
ชาวบ้านพวกนั้นก็ไม่ได้มีเงินมากมายอะไร คนที่มีเงินก็จะใช้เงินเพื่อไม่ต้องทำงานหนัก ดังนั้นชาวบ้านคนหนึ่งที่เขาไปดูแล อยากมากก็ได้สักร้อยเหวิน อย่างน้อยที่สุดก็แค่ไม่กี่อีแปะทองแดงเท่านั้น
แน่นอนว่า คนที่เขารับผิดชอบดูแลก็มีไม่น้อย ในพื้นที่เล็กๆ แค่นั้นก็มีประมาณยี่สิบคน
โดยเฉลี่ยแล้ว แต่ละวัน…เขาก็จะได้เงินมาประมาณหนึ่งตำลึงเท่านั้น พอจะได้ค่าเหล้า
เซี่ยหมั่งซานตกใจมาก แข้งขาของเขาสั่นไม่หยุด
เมื่อพี่ชายของภรรยาเขาเห็นเช่นนั้น เขารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแน่นอน เขาจึงเอ่ยปากได้ท่าทางลังเล “น้องเขย เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้บ้านข้าก็ค่อนข้างลำบาก พวกเจ้าตกลงดิบดีว่าจะให้ลูกสาวของเขาแต่งกับเซี่ยผิงกั่ง เรื่องนี้ก็ยังไม่ได้กำหนดให้เรียบร้อย เงินห้าสิบตำลึงนั่น…เจ้าคิดว่าพอจะคืนให้ข้าก่อนได้หรือไม่”
เซี่ยหมั่งซานจ้องเขาเขม็ง “ท่านไสหัวออกไปเลยนะ ออกไป!”
ตอนนี้เขากลัวตายจะแย่อยู่แล้ว แต่คนตระกูลจย่านี่กลับจะทวงเงินจากเขา!
“น้องเขย พวกเราก็ลำบากนะ การย้ายมาอยู่ที่เมืองหลวงนี้มีค่าใช้จ่ายมากมายขนาดนั้น บ้านเราก็ไม่มีที่ดินที่นาอะไร จะกินจะใช้อะไรก็ต้องใช้เงิน
