นแย้มยิ้ม “นายท่านสาม คุณชายสอบสวนผู้ร้ายอยู่ที่ศาลตัดสินคดี ส่วนคุณหนูใหญ่ก็ยิ่งยุ่ง มีวิชาที่ต้องเรียนมากมาย นางปลีกตัวมาไม่ได้จริง”
“ก็ได้ ในเมื่อพวกเขาสองคนไม่อยู่ทั้งคู่ ข้าก็จะขอพูดเลยแล้วกัน เจ้าไปเอาของที่พี่ชายใหญ่ของข้ายกมาวันนั้นมาให้ข้า ข้าจะเอากลับบ้าน” เซี่ยฉงซานเอ่ย
พ่อบ้านพอจะคาดเดาจุดประสงค์ที่เขามาออกตั้งนานแล้ว
ขณะนี้เขาจึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่ได้ยินคำพูดนี้ ถึงขั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องนั้นหรือ…ข้าไม่เข้าใจที่นายท่านสามพูด…”
“เจ้าอย่ามาแสร้งทำเป็นโง่! พี่ใหญ่ของข้าเลอะเลือน แต่ข้าไม่ได้เลอะเลือนด้วย รีบเอาของคืนมาให้ข้าเลย มิฉะนั้นเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่” เซี่ยฉงซานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
วันแต่งงานของลูกชายเขากำหนดไว้แล้ว หากไม่มีเงิน แล้วแต่งงานไม่ได้จะทำอย่างไร!
พ่อบ้านยิ้ม
“นายท่านสาม ข้าซึ่งเป็นผู้น้อยคนหนึ่งไม่มีสิทธิที่จะโยกย้ายของอะไรในบ้านออกไปทั้งนั้น นอกเสียจากว่าคุณชายใหญ่หรือไม่ก็คุณหนูใหญ่ยินยอมเท่านั้น”
“ของพวกนั้นเป็นของบ้านข้า!” เซี่ยฉงซานร้อนใจขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
“คุณชายใหญ่บอกเอาไว้ว่า เมื่อของพวกนี้เข้ามาอยู่ในบ้านพวกเราแล้วก็เป็นของพวกเรา เรื่องนี้ข้าว่านายท่านสามก็น่าจะเข้าใจดีใช่หรือไม่” พ่อบ้านยังคงยืนกรานเสียงแข็ง
เซี่ยฉงซานโมโหมาก
แต่เขาจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขามาที่นี่คนเดียว แต่ให้คิดจะแย่งชิงก็ไม่สามารถแย่งชิงมาได้?!
“หากพวกเจ
