ะ!
มีแค่ตระกูลจย่าที่ไม่เคยโลกแคบเท่านั้นจึงรู้สึกอาลัยอาวรณ์เงินเพียงเท่านี้
“เจ้าจะผ่านเคราะห์กรรมนี้ไปได้เมื่อไร” หญิงชราเอ่ยถาม
จะต้องมีเวลาสิ้นสุดสิ?
“อีกสองสามวันข้าจะไปถามปรมาจารย์อีกครั้งเพื่อดูว่าแก้ได้แล้วหรือไม่ ค่อยว่ากันเถอะ” เซี่ยหมั่งซานยังเป็นกังวล
ตอนนี้เขาไม่กล้าออกไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้าด้วยกลัวว่าจะต้องเผชิญภัยพิบัตินั้น แล้วจะต้องสังเวยชีวิตน้อยๆ นี้ไป
หญิงชราถอนหายใจ นางเต็มไปด้วยรู้สึกจนใจและคับข้องใจ
ไม่กี่วันมานี้อาหารที่นางกินก็ไม่ค่อยดี เนื้อก็น้อย แถมรสชาติก็จืดชืด…
นางแค่หวังว่าปรมาจารย์จะทำให้มันจบได้เร็วหน่อย และเจ้ารองจะกลับมาเร็วๆ ด้วย ไม่เช่นนั้น…การที่จะได้ของคืนจากเซี่ยผิงกั่งและเซี่ยเฉียวเกรงว่าคงไม่ง่าย!
อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ ‘ปรมาจารย์’ ก็กำลังนั่งอยู่ในร้านชาธรรมดาๆ ร้านหนึ่ง
นางสวมหมวกคลุมหน้าไว้เพื่อแสดงความเป็นส่วนตัว
เสื้อที่นางสวมใส่มีสีน้ำเงินและเรียบง่ายที่สุด แม้จะดูแล้วเคร่งขรึม แต่ก็ดูผ่อนคลายกว่าตอนปีใหม่มาก
เซี่ยเฉียวนั่งอยู่บนชั้นบน ในตำแหน่งที่มองลงมาจากที่สูงได้ นางหันข้างเล็กน้อยเพื่อให้มองสำรวจสถานการณ์ข้างล่างได้ชัดเจนกว่า
ในเวลานี้เซี่ยผิงกั่งกำลังนั่งอยู่ชั้นล่างเพื่อรอคอยใครบางคน
ไม่นานนักก็มีบัณฑิตผู้หนึ่งเดินเข้ามา แล้วประสานมือโค้งคำนับเซี่ยผิงกั่งอย่างนอบน้อมก่อนจะนั่งลง
ทิศทางของเซี่ยเฉียวเห็นหน้าของอีกฝ่ายได้พอดิบพอดีอ
