าและคนอื่นๆ ต่างก็เคยชินกับการใช้เงินมือเติบไปเสียแล้ว
สำหรับชาวนาทั่วไปแล้ว เงินแปดสิบตำลึงนี้สามารถใช้ได้ตลอดชีวิต แต่สำหรับหญิงชราแล้ว…
ต่อให้ประหยัดแค่ไหนก็ใช้ได้แค่เดือนเดียวเท่านั้น!
คนในบ้านมีตั้งเยอะขนาดนั้น…
หญิงชราห่อเงินไว้ด้วยมืออันสั่นเทา
เซี่ยหมั่งซานจ้องเงินพวกนั้นไม่วางตา
แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรลงไปในที่สุด เขาเองก็รู้ว่า หากไม่มีเงินเหล่านี้ มื้อถัดไปก็คงไม่มีอะไรจะกินแล้ว
เขารู้สึกว่าความจริงใจของเขาน่าจะเพียงพอแล้ว เหลือเงินไว้เพียงเล็กน้อยเท่านี้ก็ไม่น่าจะมีอะไร…
สามวันต่อมา ผู้ที่จะรับบ้านคนใหม่ก็เข้ามา ทั้งครอบครัวก็พากันออกไปอย่างอืดอาดยืดยาด
หลังจากที่พูดจนปากคอแห้ง สะใภ้จย่าและสะใภ้ซินก็ได้เงินจากบ้านพ่อแม่ของพวกนางมาเพียงห้าสิบตำลึงเท่านั้น
หญิงชราขอให้เซี่ยฉงซานออกหน้าไปเช่าบ้านราคาถูกหลังหนึ่ง
เรือนหลังนี้เทียบไม่ได้เลยกับหลังที่เซี่ยหนิวซานซื้อให้ ห้องหับเก่าโทรมไม่ว่า ขนาดห้องก็ยังเล็ก คนหลายสิบคนแออัดอยู่รวมกันข้างในไม่สบายอย่างยิ่ง
ทุกคนต่างก็ฝากความหวังไว้กับเซี่ยหมั่งซานว่า เขาจะนำเงินกลับมาได้โดยเร็วที่สุด
