างน่าสงสาร
“???” เซี่ยผิงกั่งได้ยินคำพูดของนางก็รู้สึกจนใจ “ข้าก็อยาก แต่เรื่องนี้ใช่ว่าแค่เจ้าอยากก็สำเร็จได้ จย่าฮ่วนนั่นหน้าตาขี้เหร่นัก ข้าไม่อยากได้”
“…” เซี่ยเฉียวขึงตา
นางไม่ได้หมายความอย่างนั้น
นางแค่อยากให้เซี่ยผิงกั่งให้ความสำคัญมากขึ้น และอ่อนโยนกับเด็กผู้หญิงหน่อยเท่านั้น!
แต่ก็ช่างเถอะ กับน้องสาวตัวเองแท้ๆ เขายังโหดร้ายเช่นนี้ กับคนนอกจะรุนแรงแค่ไหนก็ไม่รู้! หากแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนจะไม่เท่ากับเป็นการทำร้ายนางหรือ!
จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็รู้สึกยอมแพ้เล็กน้อย
อาการไอของนางก็หยุดลงทันที
นางยัดตั๋วเงินลงในอกเสื้อตัวเองทันที “ท่านให้ตั๋วเงินข้าแล้ว ของที่เหลือพวกนั้นท่านยกไปเถอะ ใครเห็นก็ต้องได้ส่วนแบ่งด้วยสิ ท่านคิดจะอมไว้คนเดียวหรือ เป็นไปไม่ได้หรอก!”
เซี่ยเฉียวพูดจบก็พ่นลมหายใจใส่เซี่ยผิงกั่ง จากนั้นจึงหันหลังกลับไปที่เรือนเล็กของตัวเองทันที
เซี่ยผิงกั่งมองแผ่นหลังของนาง และได้สติขึ้นมาทันที
เมื่อสักครู่นางแสร้งทำ?!
นางแทบจะหายใจไม่ออก และขาดใจตายได้ในพริบตา แบบนั้นก็ยังแกล้งทำได้?
เซี่ยผิงกั่งด่าแม่ออกมาหนึ่งคำ จากนั้นก็ยกเท้าเตะหีบที่ค่อนข้างเก่าใบหนึ่งจนเสียหาย
“ข้าแพ้ให้แก่นังหนูไร้ประโยชน์คนนี้แล้วจริงๆ!?” เซี่ยผิงกั่งไม่ยอมรับ
พวกเขาล้วนแต่เกิดมาจากแม่ เขาเป็นคนที่สง่างาม และตอนนี้เขาด้อยกว่าเล็กน้อย? ฉันโทษตัวเองที่ใจอ่อนเกินไป ฮึ่ม น่าเสียดายที่วางสายผู้หญิงที่เหม็นอ
