้จย่าได้ยินเพียงคำว่า ‘หอนางโลม’ เท่านั้น
นางรีบกางเขี้ยวเล็บกระโจนเข้าไปทันที “ท่านไปที่หอนางโลมมาแล้วใช่ไหม! ท่านไปหานังปีศาจน้อยๆ พวกนั้นอีกแล้ว! ท่านรับปากกับข้าไว้อย่างไร ท่านมันไม่มีมโนธรรม ตอนนี้พอท่านร่ำรวยขึ้นมาแล้วก็ไม่เห็นภรรยาที่ถูกต้องอย่างข้าคนนี้อยู่ในสายตาอีกแล้ว! ท่านลองคิดดูว่า ตอนนั้นใครที่ต้องทนลำบากกับท่านอยู่ที่บ้านนอกกัน!”
“พูดเสียดูดี ตอนที่ทนลำบากอยู่บ้านนอกกับข้า ข้ายังลำบากลำบนกว่าเจ้าอีก หากไม่อยู่กับข้าแล้วเจ้าจะได้แต่งกับขุนนางอย่างนั้นหรือ หากไม่มีข้า เจ้าก็ไม่มีวันนี้หรอก!” เซี่ยหมั่งซานแค่นเสียงเยาะ
สะใภ้จย่าสะอึกอึ้ง ไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไรดี
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา “ข้าเหมือนคนนอกพวกนั้นหรือ หากท่านมีข้าก็มีไปด้วย หากท่านไม่มีเงิน ข้าก็ยังอยู่กับท่านนี่ คนนอกก็แค่อยากได้เงินของครอบครัวเราทั้งนั้น!”
ในเมื่อนางพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เซี่ยหมั่งซานก็เลยถือโอกาสตามน้ำ
“เจ้าว่าเจ้าไม่ได้หวังเงินของข้า?” เซี่ยหมั่งซานเอ่ย
“แน่นอนสิ พวกเราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องนะ!” สะใภ้จย่ารู้สึกน้อยใจจริงๆ
วันนี้สามีของนางไม่รู้ไปดื่มเหล้าอะไรมาจากนอกบ้าน ถึงได้กลับมาแล้วอาละวาดเช่นนี้!
แต่ตอนนี้นางไม่กล้ายั่วโมโหสามีของตนเอง เขารวยแล้ว มีเงินแล้ว คิดจะหาอนุสักคนก็ย่อมได้ หากนางไม่มีลูก ภรรยาที่ยากจนอย่างนางก็คงถูกทอดทิ้งไปนานแล้ว!
“ได้ เช่นนั
