ะไรจากเขา
หากจะพูดเรื่องเงิน…ได้ยินมาว่าเศษไม้จากหอส่องชะตาชิ้นหนึ่งยังขายได้ตั้งกว่าร้อยตำลึง!
เขาก็แค่คนธรรมดาๆ คนหนึ่ง ปรมาจารย์จะมาหลอกลวงเขาเพื่ออะไร
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซี่ยหมั่งซานจึงไม่อาจรอได้แม้แต่นาทีเดียว เขารีบไปที่หอส่องชะตาทันที
น่าเสียดายที่วันแรกปรมาจารย์โม่ไม่อยู่
วันที่สองนางก็ไม่อยู่อีกแล้ว
เวลานี้เขาไม่มีงานทำแล้ว จึงรออยู่ที่หอส่องชะตาไม่ไปไหน วันแรกเขารอจนถึงเย็น ผู้ดูแลฉังปล่อยให้เขาเข้ามาโดยไม่ได้สนใจอะไรมากตามคำสั่งของเซี่ยเฉียว
หลังจากผ่านไปห้าหกวันเซี่ยเฉียวจึงปรากฏกาย
เซี่ยหมั่งซานเปลี่ยนไป เคราของเขายาวขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ามีริ้วรอยมากขึ้น ดูแก่ชราลงไปมาก
“ท่านปรมาจารย์!” เซี่ยหมั่งซานคุกเข่าลงทันที
เขาคว้าชุดนักพรตของเซี่ยเฉียวเอาไว้ “ท่านปรมาจารย์ช่วยข้าด้วย! ข้าเชื่อฟังท่าน เรื่องการแต่งงานของพวกเขาจะหยุดไว้ก่อนชั่วคราว แต่เรื่องตำแหน่งของข้า…ไม่มีอีกแล้ว ข้า ข้าจะเจอเรื่องเดือดร้อนอีกใช่หรือไม่ หลายวันมานี้ข้ารู้สึกว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว!”
คนเราเวลาจะโชคร้ายแค่ดื่มน้ำเย็นก็ติดคอได้
วันแรกที่เขากลับไปก็สำลักตอนที่กินข้าว ถ้าหากไม่ได้ตบหน้าอกหลายๆ ทีก็อาจจะ ‘สำลักตาย’ ได้!
“ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แม้แต่ตอนที่ข้ากำลังเดินอยู่ก็มักจะมีคนเดินมาชนข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ ยังมีอีก ตอนที่ข้าเปิดประตูก็ถูกประตูตีกลับจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อวานตอนเช้
