ิมะ ข้าแทบอยากจะฉีกนางออกเป็นชิ้นๆ เสีย!”
เซี่ยเฉียวเข้าใจทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“จิ้งจอกตายแล้วหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“มันยังไม่ตาย!” จื่อจู๋เอ่ยอย่าโกรธจัด จู่ๆ ดวงตาของนางก็สว่างวาบขึ้นมาทันที “ท่านไปช่วยเจ้าจิ้งจอกน้อยได้หรือไม่ นางชั้นต่ำนั่นขังจิ้งจอกน้อยเอาไว้ในตู้เก็บของ พอตกกลางคืนก็เอามันออกมาทำร้ายเสียยกหนึ่ง ไม่รู้ว่ามันจะทนได้อีกนานแค่ไหน…”
เซี่ยเฉียวพยักหน้า
จื่อจู๋ดีใจทันที
จากนั้นนางก็มองดูเซี่ยเฉียวด้วยสายซับซ้อน “ปรมาจารย์ ท่าน…ท่านมาที่นี่เพื่อเก็บวิญญาณข้าไปหรือ…”
“เฮ้อ เก็บก็เก็บสิ สามารถช่วยจิ้งจอกน้อยได้ก่อนที่ข้าจะจากไป ข้าก็ยอมแล้ว” จื่อจู๋เอ่ย
“เจ้ามีความปรารถนาอะไรหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“ความปรารถนา?” จื่อจู๋มองออกไปข้างนอกด้วยความสับสน เมื่อครุ่นคิดถึงหลายสิบปีนี้ที่นางเฝ้าคอยดูแลอย่างหมกมุ่นก็แอบเศร้าเล็กๆ ในใจ “ข้า…ข้ามีเรื่องที่ทำผิดไปจนทำให้พระชายามีลูกไม่ได้มาตั้งหลายสิบปี รบกวนปรมาจารย์บอกเรื่องนี้กับนายหญิง บอกนางว่าจื่อจู๋ขอโทษนาง แล้วก็…ตอนนั้นจื่อจู๋ไม่ได้ตั้งใจ ทั้งหมดเป็นเพราะคุณหนูลูกพี่ลูกน้อง นางอิจฉานายหญิงจึงใช้ข้าเป็นเครื่องมือวางยา กว่าข้าจะรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว…”
คุณหนูลูกพี่ลูกน้องและสามีของนางไม่ได้รักใคร่กลมเกลียวกัน แต่ท่านอ๋องและพระชายามีความรักอย่างลึกซึ้งต่อกัน ซึ่งเป็นที่รู้กันทั่ว
ใครบ้างที่จะไม่อิจฉาพระชายาที่มีสาม
