ด้ดูโกรธเลยแม้แต่น้อย แถมยังถามนางด้วยความเป็นห่วงอีกว่า “สุขภาพของปรมาจารย์ไม่ค่อยดีนักหรือ”
“เรื่องเล็กน้อยน่ะ แค่โมโหไม่ได้เท่านั้น” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ
“ปรมาจารย์มีจิตเมตตาจึงได้โมโหเพียงเพราะชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งถึงเพียงนี้…ข้ารู้สึกละอายใจจริงๆ” พระชายาถอนหายใจ
เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ
พระชายาถือว่าเป็นคนที่มีจิตใจดีแล้ว ยกตัวอย่างเช่นในจวนนี้ เมื่อเทียบกับตระกูลโจวแล้วสะอาดกว่ามาก แทบจะไม่มีวิญญาณอยู่เลย
เมื่อเซี่ยเฉียวพูดถึงวิญญาณ นางก็นึกถึงเรื่องที่รับปากองค์ชายน้อยเอาไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้
นางนั่งพักได้สักครู่ แล้วจึงลุกขึ้นเอ่ยว่า “ข้าอยากไปดูรอบๆ จวนนี้หน่อย จะได้หาจิ้งจอกให้องค์ชายน้อยได้ ท่านสะดวกหรือไม่”
“สะดวกสิ” พระชายาพยักหน้าทันที
นางรีบเรียกสาวใช้เข้ามาให้พาเซี่ยเฉียวเดินไปรอบๆ
