ยอมรับ คำพูดที่เขาพูดกับปรมาจารย์ก็เกินไปจริงๆ สมควรถูกตีแล้ว
สิ่งที่ปรมาจารย์ทำนั้นถูกต้อง แม้ว่านางจะทุบตีเขาแต่ก็มีเหตุผล
ถึงอย่างไร เด็กคนนี้ก็จะต้องไม่ทำให้ปรมาจารย์และไก่ของนางบาดเจ็บอย่างเด็ดขาด
คนที่อยู่ด้านนอกรีบวิ่งเข้ามาทันที คุณชายผู้หนึ่งตะลุมบอนอยู่กับไก่โต้งตัวหนึ่ง พวกเขาพยายามแยกไก่โต้งตัวนั้นออกมาทันที
พระชายาเห็นเช่นนั้นก็ทนไม่ได้ “อย่าทำร้ายไก่ตัวนั้น!”
ในห้องวุ่นวายไปหมด ขนไก่ปลิวว่อน
ต้องโทษเซี่ยเฉียวด้วยที่หลังจากมาเมืองหลวงแล้ว นางก็ไม่ได้เลี้ยงสัตว์เลี้ยงเพิ่มอีกสักหลายตัว ไม่เช่นนั้นแล้ววันนี้ต้าสยงก็จะไม่ต้องลำบากขนาดนี้ การรวมตัวกันโจมตีเป็นกลุ่มนั้นง่ายกว่ามาก
เซี่ยเฉียวเอนหลังพิงเก้าอี้ นางดูย่ำแย่มาก
พระชายายิ่งร้อนใจมากขึ้นไปอีก
องค์ชายน้อยถูกแม่นมพาตัวออกไปแล้ว เขาจึงไม่ได้เห็นฉากที่น่าตื่นเต้นเช่นนี้
ในไม่ช้าจ้าวซวีจือก็ถูกลากตัวออกมาได้
ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าสกปรก
จ้าวซวีจือโกรธจัดจนดูเหมือนเขาอยากจะเอามีดมาฆ่าคน เซี่ยเฉียวเห็นท่าทางเช่นนั้นของเขาก็พูดอย่างดุเดือด “เจ้ามองอะไร หากยังมองอีกข้าจะควักลูกตาของเจ้าออกมาเสีย…แค่กๆ…”
“…” พระชายาอึ้งงัน
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบนางก็หันไปมองที่วิญญาณอีกครั้ง แล้วก็เป็นอย่างที่คาด วิญญาณสงบลงแล้วในเวลานี้
“ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่ให้ความเป็นธรรมแก่ข้า… เมื่อครู่นี้ ข้าทำให้ท่านเป็นห่วงแล้ว
