ษ์ชุดขาวนายหนึ่งเข้ามาในห้อง พร้อมยื่นจดหมายลับฉับหนึ่งให้เจียงจื่ออรับจดหมายมาเปิดอ่านดู ทันใดนั้นก็มีสีหน้าเปี่ยมสุข ร้องออกมาด้วยความยินดี
หานเทียนจีเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เรื่องใดกันที่ทำให้ฝ่าบาททรงเบิกบานถึงเพียงนี้”
เจียงจื่ออยื่นจดหมายให้หานเทียนจี จากนั้นหันมองทางองครักษ์ชุดขาว กล่าวว่า“ไปยังตำหนักเงินเป่า นำหีบหยกเพลิงใต้พิภพหนึ่งหีบส่งไปยังอารามมังกรผงาด มอบให้แก่มรรคาจารย์”
องครักษ์ชุดขาวรับบัญชาแล้วออกไป หานเทียนจีมือขวาสั่นเทา กล่าวอย่างรำพัน“เป็นแสงทองสายนั้นอีกแล้ว อยู่ห่างถึงแปดหมื่นลี้ยังสังหารขั้นกายาทองคำได้ ฝีมือของมรรคาจารย์ช่างเกินหยั่งถึงนักศึกครั้งนี้ถือได้ว่าปิดฉากความพ่ายแพ้ของต้าฮวงโดยสมบูรณ์ การกลืนกินต้าฮวงที่เหลืออยู่ก็เป็นเพียงปัญหาเรื่องของเวลาเท่านั้น”
เจียงจื่ออยิ้มกล่าว “หวังว่าหิมะหนักหนนี้จะผ่านพ้นไปโดยเร็ววัน”
เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังสะท้อนไปมาในห้องทรงพระอักษรอย่างไรก็ตาม หิมะหนักครั้งนี้กลับไม่ได้ทำให้เจียงจื่ออสมใจหวัง
ประชาชนในเมืองหลวงล้มป่วยมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่รัชทายาทเจียงชั่วก็ป่วยด้วยเช่นกันรุ่งอรุณวันนี้ เจียงฉางเชิงมายังตำหนักบรรทมของเจียงชั่วเพื่อรักษาอาการป่วยให้เขา
เจียงจื่ออและฮองเฮายืนอยู่ข้างๆ มองดูอย่างวิตก“เพียงแค่รับความหนาวเย็นมาเท่านั้น ดูแลให้ดีแล้วก็จะหาย”
เจียงฉางเชิงกล่าว ทำให้เจียงจื่ออและฮองเฮาโล่งอกไปเปลาะหนึ่งเจี
