เฉียว
เซี่ยเฉียวไม่ได้เข้าเรียนวิชาวาดภาพและการประดิษฐ์อักษรมากนัก ก่อนหน้านี้ที่นางสอบวิชาดังกล่าวได้ดีก็เป็นเพียงความรู้ทางทฤษฎีเท่านั้น
นางไม่ค่อยส่งการบ้านการวาดภาพและการประดิษฐ์ตัวอักษร ดูเหมือนว่าเพราะร่างกายของนางไม่ดีและไม่มีพลังงาน
สถานการณ์ที่อยู่ต่อหน้าทุกคนในเวลานี้สำหรับนางแล้วถือว่าค่อนข้างน่าลำบากใจ
“หากข้าชนะ เขาก็จะไม่สามารถเป็นอาจารย์ได้แล้ว?” เซี่ยเฉียวถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ
เมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้น หลายคนก็รู้สึกว่า เซี่ยเฉียวไม่ต้องการเปรียบเทียบตัวเองกับจ้าวซวีจือ และไม่ต้องการให้จ้าวซวีจือไป
ในใจพวกนางกลับไม่รู้สึกแปลกใจ เพราะถึงอย่างไรอาจารย์จ้าวก็ยังเป็นหนุ่ม หน้าตาก็ดี หากเขามาเป็นอาจารย์จะต้องน่าสนใจมากแน่
เมื่อจ้าวซวีจือได้ยินคำพูดของเซี่ยเฉียว เขาก็ดีใจมากก่อนจะเอ่ยว่า “แม่นางเซี่ยไม่ต้องกังวล ข้าอายุห้าขวบก็เริ่มเรียนวาดภาพแล้ว ในเมื่อข้ากล้าที่จะมาเป็นอาจารย์ของเจ้าก็ย่อมมีความสามารถแน่นอน”
สายตาของรัชทายาทเย็นเยือก เขาเยาะเสียงเบา ในท่าทางเกียจคร้านของเขาแฝงความโกรธที่ชวนให้รู้สึกเย็นเยียบ
เซี่ยเฉียวยืนขึ้น ดูท่าทางสบายๆ “หากอย่างนั้นข้าจะแข่งกับเจ้า”
หากนางชนะ จ้าวซวีจือก็จะต้องกระเด็นออกไปไกลๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมาก
จ้าวซวีจืออารมณ์ดีมากในเวลานี้
ราวกับว่าเขาจะได้เป็นอาจารย์แน่ๆ แล้ว
และเซี่ยเฉียวนี้ก็อยู่ในกำมือของเขาแล้วด้วย
ผู้หญิงคนนี้น่าจะรู้สึก
