มีคนเก่งมีอยู่ทุกที่
แต่ในด้านรูปลักษณ์รัชทายาทนั้นดูดีที่สุด เมื่อเทียบกับรัชทายาทแล้วหน้าตาของคนอื่นก็ถือว่ายังด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด ในบรรดาตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวง คนที่รูปร่างหน้าตาดูจะสูสีกับรัชทายาทก็คือบุตรชายคนโตของหนิงเป่ยอ๋องนั่นเอง
บัดนี้คนคนนี้มาถึงเมืองหลวงแล้ว และกลายมาเป็นอาจารย์สอนวาดภาพและการประดิษฐ์อักษร
เพียงแต่ทุกคนต่างก็งงงวยว่า ในเมื่อหน้าตาของเขาดูดีมากเช่นนี้ เหตุใดจึงต้องปิดบังหลบซ่อนเอาไว้ด้วย
“หลายปีก่อน ทุกคนต่างก็เรียกเขาว่าท่านอ๋องน้อย ตอนนี้แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ท่านอ๋องน้อยแล้ว แต่ถึงอย่างไรก็คงจะได้เป็นจวิ้นอ๋องในไม่ช้าก็เร็ว ฐานะของเขาสูงส่งนัก รูปร่างหน้าตาก็ดี นิสัยก็ดี อ่อนโยน ใจกว้าง ไม่เคยสร้างความลำบากให้ใคร กลับนึกไม่ถึงว่าเขาจะไม่รับตำแหน่งราชการ แต่มาสอนหนังสือที่สำนักศึกษาของเราแทน” ฉินหลิวตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง สายตาของนางเป็นประกาย
เซี่ยเฉียวเคยได้พบและพูดคุยกับจ้าวซวีจือผู้นี้มาก่อนแล้ว บัดนี้เมื่อเห็นท่าทางของฉินหลิวนางจึงได้เอ่ย “รู้จักหน้า ไม่รู้จักใจ เจ้าอย่าได้มองว่าเขาหน้าตาดีแล้วจะไม่มีใครเทียบได้แล้ว”
“ทำไมเล่า เขาหน้าตาดี จิตใจก็ดี ดูอย่างเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่หนิงเป่ยอ๋องพาเขากลับมาเมืองหลวง ระหว่างทางบังเอิญพบว่าชายคนหนึ่งกำลังรังแกหญิงที่มีสามีแล้วคนหนึ่งอยู่พอดี หนิงเป่ยอ๋องยังไม่ออกหน้าเลย มีแต่จ้าวซวีจือผู้
