าสร้างปัญหาเช่นนี้อีก ข้าจะส่งเจ้ากลับไปปกครองพื้นที่จะได้ไม่ลากคนอื่นในจวนหนิงเป่ยอ๋องให้เดือดร้อนไปด้วย!” หนิงเป่ยอ๋องเอ่ยอีก
จ้าวซวีจืออดกลั้นข่มโทสะของเขาเอาไว้
เสด็จพ่อกลัวว่าเขาจะทำให้คนในจวนอ๋องลำบากหรือกลัวว่าเขาจะสร้างความเดือดร้อนให้น้องรองกันแน่!
“เสด็จพ่อ ลูก…ไม่ได้ตั้งใจที่จะหาเรื่องรัชทายาทนะ อันที่จริง อันที่จริง…” จ้าวซวีจือคุกเข่าอยู่บนพื้น สองมือของเขาจับพรมไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากัดฟันกรอดก่อนจะเอ่ย “ก่อนหน้านี้ลูกได้เห็นแม่นางตระกูลเซี่ยโดยบังเอิญครั้งหนึ่ง คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยงดงามไร้ที่ติ บุคลิกสงบนิ่งสง่างาม ลูก…ตกหลุมรักนางอย่างลึกซึ้ง และได้ยินมาว่าเซี่ยผิงกั่งเป็นคนจัดการเรื่องในบ้านตระกูลเซี่ย ดังนั้นข้าก็เลย…ส่งผู้หญิงไปให้เขา”
