ายาทก็มองลงมาที่เขาจากที่สูง ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกต่ำต้อยถึงขีดสุด ทั้งโกรธและอายอย่างยิ่ง
“ผิดคน?” เซี่ยผิงกั่งเองก็รู้ว่าเขาได้สร้างปัญหาขึ้นมาแล้วในเวลานี้
เขาคือบุตรชายของหนิงเป่ยอ๋องเชียวนะ หนิงเป่ยอ๋องนั่นมีบุตรชายสองคน ทายาทก็อ่อนแอ หากเขารู้ว่าตนเองอัดลูกชายของเขา มีหรือที่เขาจะไม่สู้ตายกับตน
สมองของเซี่ยผิงกั่งหมุนเร็วจี๋ หลังจากที่เขาพบว่าตนเองทำผิดพลาดก็รีบกล่าวหาเขากลับทันที “หากเจ้าเป็นบุตรชายของหนิงเป่ยอ๋อง แล้วมาที่นี่ทำไม! หรือเจ้ามีความเกี่ยวข้องกับผู้ร้ายหลบหนีคดี จะมาส่งข่าวให้เขา”
จ้าวซวีจือกระอักเลือดออกมาทันที
“ว่าที่ชินอ๋องอย่างข้าจะทำอย่างนั้นทำไม!” จ้าวซวีจือพยายามลุกขึ้นยืน ท่าทางทั้งโกรธและดื้อดึง
“ฝ่าบาท ข้าก็ทำตามคำสั่งเท่านั้น เรื่องนี้ให้ท่านตัดสินเถอะ” เซี่ยผิงกั่งคุกเข่าข้างหนึ่งทันที และประสานหมัดของเขาไว้
จ้าวเสวียนจิ่งพยักหน้าน้อยๆ
หากไม่ใช่เพราะว่าเมื่อคืนวานนี้เจ้าหมีตัวนี้เจ้ากี้เจ้าการไปหน่อย วันนี้เขาคงไม่ทำให้เขาต้องตื่นตระหนกอย่างนี้แน่นอน
แต่เมื่อจ้าวเสวียนจิ่งเห็นท่าทางน่าสงสารเช่นนั้นก็ถือว่าเขาได้รับบทเรียนแล้ว
อีกอย่างเขาก็ยังเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดากับเซี่ยเฉียว เขาจะไม่ช่วยปกป้องได้อย่างไร
“ขุนนางเซี่ยอย่าได้กลัวไป การจับตัวผู้ต้องสงสัยนี้เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมีความผิดพลาดเกิดขึ้นบ้าง จ้าวซวีจือบุกเข้ามาแล้ว สันนิษฐานว่าผู้ร้ายหลบหนี
