ากันตื่นตกใจเห็นเพียงเงากระบี่สีทองขนาดยักษ์เล่มหนึ่ง ลอยคว่ำหัวลงอยู่เหนือกลุ่มพวกเขาปลายกระบี่ตรงมาที่ผิงอันผู้ใส่อาภรณ์สีดำยืนอยู่บนด้ามกระบี่ สองมือไพล่หลัง ก้มลงมองเบื้องล่างใบกระบี่ของเงากระบี่สีทองเล่มนี้อย่างน้อยกว้างถึงสิบจั้งตัวกระบี่ยาวกว่าร้อยจั้ง ยิ่งใหญ่เกินเปรียบ ชวนสะท้านใจ
“ผู้มีความสามารถจากสวรรค์ น่าเสียดายที่ปัญญาไม่ได้ความ”ผู้ใส่อาภรณ์สีดำจับจ้องผิงอันขณะพึมพำกับตนเองดวงตาที่เผยออกมาจากหน้ากากทองสัมฤทธิ์ช่างเย็นชาเหลือประมาณ
“มรรคาจารย์อยู่ที่นี่ มันผู้ใดบังอาจเหิมเกริม!”เสียงตวาดดังมาผู้ใส่อาภรณ์สีดำตื่นตกใจจนม่านตาหดลงเทวชนทั้งสามคนหันหน้าไปมองพร้อมกันเมื่อผิงอันหันหน้าไปเห็นเป็นฮวงชวนเหินเข้ามาเขาก็อดฉีกยิ้มออกมาไม่ได้ และมีเลือดสดทะลักออกจากปากไม่หยุด
ฮวงชวนกุมถุงผ้าปักไว้ในมือขณะเหาะเข้ามาอย่างรวดเร็วเมื่อได้เห็นสภาพน่าอนาถของผิงอัน สองตาของเขาก็แดงขึ้นทันใดร้องตะโกนว่า “รนหาที่ตาย!” ออกมาเขาเปิดถุงผ้าปักในทันใดและหยิบของที่อยู่ข้างใน
ผู้ใส่อาภรณ์สีดำหันหน้าไปอย่างตื่นตกใจเทวชนทั้งสามก็ตกใจด้วยเช่นกันใต้หล้านี้ผู้ใดจะไม่รู้ว่ามรรคาจารย์ต้าจิ่งนั้นเป็นนักพรตปีศาจเขามีวิชายุทธ์ที่ทั้งพิลึกพิลั่นทั้งชั่วร้ายยิ่งยวดชื่อว่าโปรยถั่วเสกทหาร ที่ทำให้ใต้หล้าต้องสั่นสะท้านหรือว่าคนผู้นี้จะโปรยถั่วอีกแล้ว
สายตาของคนทั้งสี่รวมกันอยู่ที่มือขวาของฮวงชวนและพบว่าเขาถือใบไ
