ยอดเยี่ยมเพราะว่ามันไม่ยุติธรรมตั้งแต่แรกแล้ว ผู้หญิงที่มีความสามารถล้วนไปอยู่ที่นั่นหมด พวกเราจะทำอย่างไรได้!”
เซี่ยเฉียวเองก็ยังอดถอนหายใจไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดนี้
ศิษย์ทุกคนแพ้ตั้งแต่แรกแล้ว
“ไม่ยุติธรรมหรือ” อาจารย์ชิวผู้เฒ่าหัวเราะเสียดสี และกล่าวด้วยน้ำเสียงค่อนข้างแปรปรวน “พวกเจ้าต่างก็เข้าเรียนที่นี่กันตอนที่อายุประมาณสิบปี สิ่งที่สำนักศึกษาสอนให้ก็เหมือนๆ กันหมด พวกนางกลายเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถไม่ใช่เพราะอาจารย์ของเรือนหมู่ตัน แต่เป็นเพราะตัวพวกนางเอง เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ยอมรับมัน”
“ถ้าพวกเจ้าคิดว่าข้ากำลังใช้อำนาจมาแก้แค้นส่วนตัวก็ไม่เป็นไร ในสำนึกศึกษาคำพูดของข้ายังคงมีน้ำหนักอยู่บ้าง ในการสอบประเมินครั้งต่อไป หากพวกเจ้าในเรือนคงกู่จำนวนครึ่งหนึ่งสามารถสอบได้คะแนนสูงกว่าศิษย์ของเรือนหมู่ตันที่ได้คะแนนต่ำที่สุดได้ เมื่อนั้นแล้วเซี่ยเฉียวคิดจะอยู่ไหนก็ได้ตามความต้องการของนางเอง อีกอย่างข้าเองก็จะขอโทษพวกเจ้าศิษย์ของเรือนคงกู่ด้วย แต่ถ้าศิษย์เรือนหมู่ตันยังทำได้ดีกว่ามากเหมือนเช่นเคย เช่นนั้นแล้วเรือนคงกู่…”
“เมื่อพบเห็นคนจากเรือนหมู่ตัน ศิษย์เรือนคงกู่จะต้องก้มหน้าหลีกทางให้พวกนาง” อาจารย์ชิวเอ่ยเสริม
คำพูดของเขาทำให้เซี่ยเฉียวที่มักจะสงบนิ่งอยู่เสมออดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น
นางกลายเป็น…ตัวหายนะทันทีที่อาจารย์ชิวพูดออกมา
ระหว่างสองเรือนไม่ว่าใครจะชนะหรื
