บทที่ 12 เย่ ชิวไป่ลงจากเขา!

เย่ ชิวไป่มีความแข็งแกร่งมากขึ้นแล้ว! ในเมื่อตอนนี้มีคนต้องการทำร้ายเขา เขาจะตอบสนองโดยการ ถอนรากถอนโคนพวกมัน! ฮัว ชิงหมิง มองไปที่ เย่ ชิวไป่ด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน และกินเม็ดยา เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเขา จากนั้นเขาก็เปิดปากของเขาและกล่าวว่า “เย่หยาน!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ ชิวไป่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในความรู้สึกของเขา เขาไม่ได้มีความเกลียดชังลูกพี่ลูกน้องของ เขาเลย ถึงจะมีก็ไม่น่าจะเป็นภัยต่อกัน ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือ เย่หยาน เห็นว่าความสามารถ ของเขาฟื้นตัวดีขึ้นมากกว่าเมื่อก่อน และเขาไม่ต้องการปล่อยให้ข้า กลับไป! เกิดอะไรขึ้นกับตระกูล! ทันใดนั้น เย่ ชิวไป่มองลงไป แต่ไม่พบร่างของ เย่หยาน เป็นไป ได้ว่าเขาหนีไปแล้ว หลังจากนั้น เย่ ชิวไป่ก็ไม่มีใครกล้าขึ้นมาอีก น้อยคนนักที่จะกล้าท้าทายเวทีของเขา ที่สุดแล้ว แม้แต่ ฮัว ชิงหมิง ก็สามารถเอาชนะได้ ดังนั้นพวกเขา ก็ยังจะขึ้นไปเพื่อให้ตัวเองขายหน้า? พระอาทิตย์ตกดิน. เย่ ชิวไป่ ได้เข้าร่วมในการประลองแลกเปลี่ยนกับสำนักในสาม ดินแดนหลังจากนี้ไปอีกหนึ่งเดือน พร้อมกันนั้นยังได้รับรางวัลมากมายอีกด้วย เม็ดยาชิงหลิง(วิญญาณขจี), เม็ดยาโป่ฟู(สร้างคฤหาสน์) เม็ดยาทั้งสองนี้เป็นเม็ดยาที่สามารถส่งเสริมและเพิ่มการบ่มเพาะ ได้ดีที่สุด โดยเฉพาะ ยาโป่ฟูสามารถช่วยให้ผู้คนทะลวงผ่านจากขอบเขต แก่นทองคำไปสู่ขอบเขตคฤหาสน์ม่วงได้ เม็ดยาทั้งสองนี้มีค่ามากในโลกภายนอก มันอาจจะทำให้เกิดการปล้นชิงได้! อย่างไรก็ตาม เย่ ชิวไป่รู้สึกเสียดายเล็กน้อย เพราะเม็ดยาทั้งสอง นั้นไม่อาจเทียบกับเม็ดยาของอาจารย์ได้เลย คุณภาพต ่าเกินไป! ศาลาเฉาถัง. หลู่ชางเฉิง กำลังถูกรุมล้อมโดยเหล่ากลุ่มผู้อาวุโส ผู้อาวุโส โถงวรยุทธ์: “เจ้าเด็กนี่ เห็นได้ชัดว่าเจ้าสามารถสอน ศิษย์ที่ยอดเยี่ยมอย่าง เย่ ชิวไป่ได้ ทำไมเจ้าไม่คิดรับศิษย์อีกสักคน สองคน” ผู้อาวุโสแห่ง โถงดาบ: “เจ้าจะมีส่วนร่วมในสำนักของเราด้วย การรับสมัครศิษย์เพิ่ม” หลู่ชางเฉิง เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ในขณะที่กำลังหาทางให้ เหล่าผู้อาวุโสไปซะที เขาคิดขึ้นมาได้อีกครั้ง ต้องสอนเด็กน้อย ชิวไป่ คนนั้นให้เก็บโปรไฟล์ต ่าเมื่อเขากลับมา ฉินเทียนหนานที่อยู่ด้านข้างเมื่อเห็นการแสดงออกของเขาใน ขณะนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ผู้อาวุโส เมื่อข้าเข้าใจวิธีบ่มเพาะ ข้าจะรับศิษย์อย่างแน่นอน” เย่ ชิวไป่ที่อยู่นอกประตูอดไม่ได้ที่จะสับสนเมื่อเขาได้ยินคำพูด เหล่านี้ ในความเห็นของเขา การฝึกฝนของอาจารย์เปรียบเสมือนอยู่ใน อาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นสิ่งที่มนุษย์ที่ไม่อาจหยั่งวัดได้ สามารถนำ ตำราดาบไท่จู ออกมา ปรุงเม็ดยาศักดิ์สินธิ์ที่น้อย คนจะปรุงได้ และยังสามารถมีภาพวาดที่เต็มไปด้วยความลึกลับ มหัศจรรย์ ท่านบอกข้าว่าไม่รู้วิธีในการบ่มเพาะ? !!! “โอ้? ชิวไป่อยู่ที่นี่?” “งั้นพวกข้าไปก่อน ฉางเซิง อย่าลืม! จำสิ่งที่พวกเราบอกกับเจ้า ไว้!” ก่อนจากไป ฉินเทียนหนานทิ้งแหวนไว้ “ไม้แดงสวรรค์ทองคำ อยู่ในนั้น ดังนั้นข้าจะไม่ถามเจ้าว่า ต้องการทำอะไร แต่ช่วยประหยัดเงินให้ข้าด้วย เด็กน้อย!” เหล่าผู้คนกลับไปกันหมดแล้ว หลู่ชางเฉิงวางแหวน มองไปที่เย่ ชิวไป่ แล้วถามว่า “มีอะไร” เย่ ชิวไป่เล่าเรื่อง เย่หยาน และในขณะเดียวกันก็กล่าวเกี่ยวกับ การคาดเดาของเขา เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลู่ชางเชิงก็ครุ่นคิด: “เจ้าอยากกลับไปที่บ้าน สกุลเย่ไหม” เย่ ชิวไป่พยักหน้า หลู่ชางเฉิง ชำเลืองมองและพูดว่า “อย่างไรก็ตาม เจ้าควรรู้ว่า ด้วยว่าตัวเจ้าในตอนนี้ อาจส่งผลต่อเหล่ากองกำลังเหล่านั้นที่ ต้องการสังหารเจ้า” เย่ ชิวไป่รู้เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาพบว่าพรสวรรค์ของเขาฟื้นคืนมา ต้องมีคนต้องการกำจัดเขา บอกได้เลย! ถ้า เย่ ชิวไป่กลับไปตอนนี้ มันอันตรายแน่นอน ไม่ใช่เรื่องเกินจริงหากจะบอกว่าเมืองเทียนหยวนในปัจจุบันคือ บ่อมังกรถ ้าเสือ แต่… เย่ ชิวไป่กล่าวด้วยสายตาที่แน่วแน่: “เขาคือพ่อของข้า ยิ่งไป กว่านั้น วิถีดาบต้องก้าวไปข้างหน้าเสมอ และข้าจะถอยไม่ได้เมื่อถึง เวลาเผชิญหน้า ” ถ้าถอยกลับในเวลานี้ มันอาจทำให้หัวใจแห่งเต๋า ของ เย่ ชิวไป่ เสียหายได้ หลู่ชางเฉิง พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นโบกมือและพูดว่า: “เอาล่ะ เจ้าอยากไปก็ไปได้ แต่ก่อนที่เจ้าจะไป เจ้าต้องอยู่ในขอบเขต คฤหาสน์ม่วงก่อน” เย่ ชิวไป่พยักหน้า เขาแตะชายขอบของ ขอบเขตคฤหาสน์ม่วง ได้แล้ว หลังจากการประลองในสำนัก เย่ ชิวไป่มีความเข้าใจใหม่ๆและ สามารถทะลวงขั้นได้ตลอดเวลา! หลังจากนั้น เย่ ชิวไป่กลับไปที่ห้องของเขา กลืนเม็ดยาโป่ฟู เตรียมพร้อมที่จะทะลวง หลู่ชางเฉิง ก็มาที่หน้าผา หยิบวัสดุออกมาทีละชิ้น ต้นหลิวที่อยู่ด้านข้างเห็นฉากนี้และอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “ท่านจะ สร้างค่ายกลจิ่วหยู ใช่หรือไม่” หลู่ชางเฉิง พยักหน้า “อย่างไรก็ตาม ยังขาดน ้าจากแม่น ้า ยมโลก ในฐานะแกนกลางจิตวิญญาณของค่ายกล” “มันจะยากแค่ไหนสำหรับท่านกัน” กิ่งก้านของต้นหลิวไหวเบา ๆ ตามสายลมและพูดอย่างคลุมเครือ: “ตอนนี้ท่านเข้าใจกฎของดาบแล้ว ท่านสามารถเปิดช่องว่างมิติ และ ขอมันมาสักเล็กน้อยจากพยายม” หลู่ชางเฉิง เชื่อในคำพูดของ เล่าฉาง(ผู้เฒ่าฉาง) มาก ท้ายที่สุด ต้นหลิวนี้มีอยู่ตั้งแต่การก่อตัวของเอกภพ เมื่อความโกลาหลเริ่มสลายตัว โลกยุคก่อนประวัติศาสตร์ได้เริ่ม ปรากฏขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าต้นหลิวนี้อยู่มานานแค่ไหนแล้ว ” มันไม่เกินความจำเป็นไปหน่อยเหรอ? ถ้าท่านจะปกป้องสถาน ที่นี้ด้วยค่ายกลจิ่วหยู ท่านต้องรู้นะว่าค่ายกลจิ่วหยู เป็นหนึ่งในสิบ ค่ายกลการทำลายล้างในสมัยโบราณ มันสามารถสังหารได้ทุกสิ่งใน โลก ” หลู่ชางเฉิง พูดอย่างเฉยเมย: “ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้วางแผนที่จะ ออกไปหาเลี้ยงชีพภายนอก ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าศิษย์ของข้ามีปัญหาใน อนาคตและยั่วยุข้า แล้วข้าไม่สามารถเอาชนะเขาได้ ข้าก็ยังสามารถ ใช้ค่ายกลขนาดใหญ่นี้เพื่อสกัดกั้นเขาได้ ” ต้นหลิว: “…” มีใครในโลกนี้บ้าง ที่สามารถเอาชนะเจ้าได้? หลังจากนั้น หลู่ชางเฉิง ก็เริ่มสร้างค่ายกล เพียงก้าวเดียวเขาก็บินขึ้นไปในอากาศ ด้วยการพลิกฝ่ามือ ธงค่ายกลยิงออกไปทีละชุด! ธงค่ายกลเหล่านี้ปกคลุมไปด้วยพลังหลักการของเต๋า นับไม่ ถ้วน! มีทั้งหมดเก้าสิบเก้าและแปดสิบเอ็ดธงค่ายกล ครอบคลุมทุกส่วน ของภูเขา! ทันใดนั้น คลื่นพลังแห่งเต๋าก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า! ด้วยคลื่นจากฝ่ามือของเขา หลู่ชางเฉิง โยนวัสดุทั้งหมดลง ในเวลาเดียวกัน วัสดุทั้งหมดเหล่านั้นก็ก่อตัวกลายเป็นฐานราก ค่ายกล! พลังงานแห่งความตายจำนวนมหาศาลเริ่มล่องลอย! แม้แต่ เย่ ชิวไป่ก็ยังตื่นตระหนก เดินออกจากศาลา มองไปที่ หลู่ ชางเฉิง กลางอากาศด้วยสีหน้าหวาดกลัว! “นี่มันคือค่ายกลผีสางอันใด… แค่ก่อนที่มันจะเป็นรูปเป็นร่าง มัน ก็มีพลังพอที่จะทำลายล้างโลกได้ขนาดนี้!” เย่ ชิวไป่คิดว่าแม้แต่เหล่าผู้อาวุโสเหล่านั้น รวมถึงเจ้าสำนักฉิน เทียนหนาน ก็ไม่สามารถต้านทานพลังทำลายล้างนี้ได้! ตอนนี้ยังมันขาดแกนกลางจิตวิญญาณ ที่จะสร้างรูปแบบค่ายกล จิ่วหยูให้สมบูรณ์ หลู่ชางเฉิง หยิบดาบออกมาฟันที่พื้น! ทันใดนั้น ในความว่างเปล่า รอยแตกมิติขนาดใหญ่ก็เปิดออก! มีพลังงานแห่งความตายที่น่ากลัวไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ร่างของ หลู่ชางเฉิง สว่างวาบ และเขาก็บินตรงเข้าไปในรอยแตก ของมิติ แคร็ก! มิติปิดตัว เมื่อไม่มีอะไรแล้ว เย่ ชิวไป่ก็กลับไปที่ห้องของเขา หลังจากนั้นวันที่สอง ออร่าที่น่าเกรงขามก็หลั่งไหลออกมาจากบ้าน! ขอบเขตคฤหาสน์ม่วง! เย่ ชิวไป่ ทิ้งจดหมายไว้ หยิบดาบไม้แล้วเดินลงจากภูเขา เมืองเทียนหยวน ตระกูลเจียง. หญิงสาวที่สวยมากแต่มีใบหน้าที่เย็นชา มีชายที่แต่งตัวหรูหราข้างๆ พูดว่า: “อย่าคิดถึงเรื่องนี้ แม้ว่าเขา จะเข้าร่วมสำนักชางเต๋า แล้วจะยังไงถ้าพรสวรรค์ของเขาฟื้นคืน? เจ้าและข้ากลับไปที่ราชวงศ์ซุนและเมื่อเจ้าครอบครองบัลลังก์ใน อนาคตเจ้าจะกลายเป็นราชินี ” หญิงผู้นั้นคือเจียงชาน พยักหน้าและเดินไปข้างหน้า ชายคนนั้นยิ้ม จับมือเจียงชาน แล้วเดินขึ้นเรือ ทันใดนั้น เรือลำใหญ่ลำนั้นก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและออกจาก เมืองเทียนหยวนไป…