ตอนที่ 103 จิตกระบี่กายาทองคำปีศาจร้ายแห่งต้าจิ่ง หิมะหนาโปรยปรายปกคลุมเขามังกรผงาดและยอดเขายุทธ์
ฟ้าและดินกลายเป็นสีขาว ยากจะมองเห็นทั้งผู้คนและเค้าโครงของกำแพงเมืองได้
เจียงฉางเชิงนั่งหลอมยาอยู่ตรงหน้าเตาหลอม ไป๋จีและฮวาเจี้ยนชินก็ผิงไฟอยู่ข้างๆ เช่นกัน
ฮวาเจี้ยนชินเอาสองมือถูกันพลางกล่าวว่า
“ช่วงนี้ศิษย์ของอารามมังกรผงาดมีจำนวนถึงสามพันคนแล้ว ช่างครึกครื้นจริงๆ”
ตอนที่นางเพิ่งเข้าอารามมังกรผงาดมา ที่นี่มีศิษย์แค่หนึ่งร้อยกว่าคนเท่านั้น เมื่อเทียบกับสมัยก่อนแล้วก็ชวนให้ทอดถอนใจ
เจียงฉางเชิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แม้จะมีคนมาก แต่ก็ยังขาดแคลนยอดฝีมืออยู่มากโข”
เขาเก็บวิชายุทธ์ของถ้ำสวรรค์สำแดงเดชไว้ในหอคัมภีร์ของอารามมังกรผงาดแล้ว
เวลานี้อารามมังกรผงาดไม่ขาดแคลนวิชายุทธ์แต่ขาดแคลนผู้มีความสามารถ
เมื่อยุคราชวงศ์แห่งโชคชะตามาถึง ขั้นต่ำสุดของผู้ฝึกยุทธ์จึงสูงขึ้นตามไปด้วย
แต่ชาวยุทธ์จำนวนมากก็ยังคงไม่อาจไปถึงขั้นเทวจิตได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงขั้นเทวชน
จนถึงปัจจุบันนี้อารามมังกรผงาดก็ยังไม่เคยมีเทวชนคนที่สองถือกำเนิดขึ้นเลย
ฮวาเจี้ยนชินพ่นลมหายใจใส่ฝ่ามือหนหนึ่งก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า
“รอเจี้ยนเออร์เถิด อีกแค่ไม่กี่ปีเขาก็น่าจะบรรลุเป็นเทวชนได้แล้ว ทอดตาไปทั่วทั้งต้าจิ่ง พรสวรรค์ของเขาไม่มีใครอาจเทียบได้เลย”
เจียงเจี้ยนเพิ่งจะอายุยี่สิบสองปีเท่านั้นก็อยู่ในขั้นเทวจิตแล้ว และกำลังมุ่งเข้าสู
