าน้อยได้เตรียมรถม้าไว้ให้ท่านแล้ว นายท่านของข้าคือหนิงเป่ยอ๋อง แม้ว่าท่านอ๋องจะไม่ได้มาด้วยตัวเอง แต่เพื่อให้ความสำคัญกับท่าน ท่านอ๋องก็ส่งรถม้าที่เขาใช้ให้มารอรับท่านอยู่ด้านล่างแล้วขอรับ…”
เซี่ยเฉียวยิ้มแย้ม “ไปเถอะ”
นางรับเงินเขามาแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเล่นตัวอีก
อย่างไรก็ตามรถม้าของหนิงเป่ยอ๋องนี้ไม่เลวเลยจริงๆ
ข้างในยังมีหมอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มและธูปหอมกลิ่นไม่แรงมากทำให้จิตใจสงบลงได้ และมีสาวใช้คุกเข่าอยู่ข้างๆ ช่วยเติมชารินน้ำให้ตลอดเวลา
ตอนนางจากมาไม่เป็นที่สนใจ แต่ตอนกลับไปคราวนี้นางกลับได้รับความสำคัญ หนิงเป่ยอ๋องสองสามีภรรยารีบมาต้อนรับนางให้เข้าไปทันที
“ปรมาจารย์โม่ เมื่อสักครู่ข้าทำไม่ถูกนัก ท่านปรมาจารย์โปรดอภัยให้ด้วย” เวลานี้ท่านอ๋องก็ไม่ได้ถือยศศักดิ์อีกต่อไป
“ไม่เป็นไร คนส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างเข้าใจธรรมชาติ
ตอนที่นางอยู่ในวัดก็เคยถูกคนอื่นดูถูก
หนิงเป่ยอ๋องโล่งอก “ยันต์ของท่านได้ผลจริงๆ สีหน้าของลูกชายข้าดูดีขึ้นมากแล้ว ลมหายใจก็สงบลงกว่าเดิมด้วย ข้าเพิ่งจะให้หมอมาดูอาการ ท่านหมอบอกว่า หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเขาก็อาจจะหายดีได้…”
“ดังนั้นท่านปรมาจารย์ ท่านยังมียันต์นี้อยู่อีกหรือไม่” เขาเอ่ยเสริมขึ้นมาอีก
เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ “ถึงมีก็ใช้ไม่ได้แล้ว จะให้องค์ชายน้อยใช้ชีวิตโดยมียันต์นี้แปะหน้าผากตลอดไปก็คงไม่ได้หรอก ท่านว่าใช่หรือไม่”
“ก็จริงอย่างท่านว่า แต่
