ึกคักที่สุด รอบๆ มีคนอยู่ไม่น้อย หลังจากนั้นก็ไปที่ร้านยา…” จย่าฮ่วนตอบแทนหญิงชรา
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือมีคนเห็นเหตุการณ์จำนวนมากจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะโทษเซี่ยผิงกั่ง
“เช่นนั้น…ท่านแม่ ท่านกลับมาทำไม ท่านควรจะอยู่รักษาตัวที่นั่นสิ” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
หญิงชราส่ายศีรษะ “ไม่ได้ พวกเจ้าไม่รู้อะไรเสียแล้ว นังหนูเซี่ยเฉียวเป็นคนวางอุบายอย่างลึกล้ำ หากข้ากลับไปที่นั่น นางจะต้องขังข้าไว้ไม่ให้พบเจอผู้คนเป็นแน่ ข้าจะกินอะไรนางก็ต้องเป็นคนกำหนด ข้าอายุอานามตั้งขนาดนี้แล้ว พวกเจ้ายังจะให้ข้าไปทนทุกข์ทรมานเช่นนั้นหรือ”
หญิงชรานึกถึงน้ำเสียงอันอ่อนโยนนุ่มนวลของเซี่ยเฉียวขึ้นมาแต่กลับรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ
นังหนูนั่นเก็บงำไม่แสดงออกแต่แท้จริงแล้วจิตใจชั่วร้าย!
เวลานี้เซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานรู้สึกหงุดหงิดรำคาญอยู่บ้าง
พี่น้องทั้งสองมองหน้ากันแล้วหันไปมองขาของหญิงชรา “อาการบาดเจ็บถึงกระดูกเช่นนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามสี่เดือนถึงจะหายดี เรื่องในบ้านนอกบ้านก็ยังต้องคอยจัดการเกรงว่าจะดูแลท่านไม่ได้ ไม่อย่างนั้น…ท่านทนเอาหน่อย? ข้าว่านังหนูนั่นไม่กล้าทำอะไรท่านหรอก…”
หญิงชราสายหน้า “สะใภ้จย่าและสะใภ้ซินอยู่บ้านดูแลข้าไม่ได้หรือ เหตุใดข้าจะต้องไปทนทุกข์อยู่กับเซี่ยเฉียวด้วย ข้าจะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีกก่อนนางจะแต่งออกไป!”
แปดอักษรของนังหนูนั่นไม่ถูกกันกับนาง หากเด็กนั่นอยากจะทำให้นางตา
