ทำกับข้าแบบนี้ ทำไมข้าถึงไม่คู่ควรกับเจ้า ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องแต่งงาน จะแต่งกับใครก็เหมือนๆ กัน ข้าสามารถให้กำเนิดลูกแก่เจ้าได้นะ! ท่านแม่ข้าบอกแล้วว่า สะโพกผายให้กำเนิดลูกได้ดี อย่างข้านี้ต่อไปสามารถให้กำเนิดลูกได้อย่างน้อยๆ ก็สามคน…”
เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็เหลือบมองไปยังช่วงเอวของจย่าฮ่วน
แม้ว่าเขาจะมองแล้วดวงตาของเขาก็ยังคงสงบนิ่ง ไม่ได้มีเจตนาอื่นใดเลย
เพียงแต่มันเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นตามสัญชาตญาณเมื่อได้ยินคำพูดของนางเท่านั้น
เวลานี้จย่าฮ่วนกลับรู้สึกว่าตนเองเหมือนขาแกะที่รอจะถูกเลือก ในใจนางรู้สึกประหม่า
“เจ้าเป็นสาวเป็นนางพูดอะไรเช่นนี้ออกมาได้ไม่ละอายบ้างหรือ เจ้ามาที่บ้านหลังนี้เพราะแรงยุยงของอาหญิงอาเขยของเจ้าใช้หรือไม่ นิสัยของข้าเป็นอย่างไรพวกเขาไม่รู้หรือ ไม่กลัวว่าข้าจะทุบตีเจ้าตายด้วย” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเยาะ “ข้าจะแต่งภรรยาแน่ แต่จะแต่งกับใครก็ได้ที่ไม่ใช่เจ้าแน่นอน!”
“คิดว่าข้าโง่หรือ เซี่ยหมั่งซานเจ้าลูกเต่านั่น พอเห็นว่าไม่สามารถหาประโยชน์จากบ้านข้าได้แล้ว ก็เลยส่งเจ้ามาใช้มารยาหญิงสินะ? ฝันไปเถอะ! เงินที่ข้าเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายหามากับท่านพ่อของข้า เขาลองมาแตะต้องดูสิ ข้าจะสับเขาให้เป็นชิ้นๆ ทันที!”
เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงเยาะ จากนั้นก็คลายเชือกออกให้นาง
“จะให้แต่งกับเจ้า? ไม่สู้ข้าไปหาเอาจากหอนางโลมมาสักคนคงดีเสียกว่า!” เซี่ยผิงกั่งท่าทางโหดเหี้ยมดุดัน “รีบไ
