ชราลูบหลังลูบไหล่ให้นาง
หญิงชราคาดไม่ถึงว่านางจะมีความกระตือรือร้นถึงขนาดนี้จึงได้ตกใจ!
นางลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแต่เท้าของนางไม่มั่นคง เท้าซ้ายทับเท้าขวาครึ่งหนึ่งล้ม ‘ตึง’ ลงทันที
เซี่ยเฉียวกุมใบหน้าด้วยความ ‘ตกใจ’
“ท่านย่า!” นางรีบเข้าไปด้วยความห่วงใย
“ท่านย่าเซี่ย!” จย่าฮ่วนเองก็รีบก้าวเข้าไปช่วย
เวลานี้หญิงชราล้มลงจนสับสนไปหมด นางปวดขาปวดเอวรู้สึกอึดอัดทรมาน นางดิ้นรนที่จะยืนขึ้นแต่กลับได้เห็นสีหน้ากังวลของเซี่ยเฉียวราวกับว่ามีใครบางคนในครอบครัวเสียชีวิต
“ท่านย่าเป็นอะไรไป ทำไมแข้งขาอ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้นอย่างนี้ หรือว่าท่านลุงกับท่านอาดูแลท่านไม่ดี” เซี่ยเฉียวพูดชัดถ้อยชัดคำ พอนางพูดจบก็ยังแสดงสีหน้าไม่พอใจอีกด้วย “ข้าจะให้คนไปจัดการพวกเขา ใครใช้ให้พวกเขาอกตัญญูเช่นนี้!”
“หุบปาก!” หญิงชราเอ่ยออกมาอย่างลำบาก “เพราะเจ้านั่นแหละที่ทำให้ข้าตกใจ!”
“ท่านย่าระวังคำพูดหน่อย เมื่อครู่ข้าเพิ่งแสดงความกตัญญูต่อท่านนะ หากบังเอิญเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ท่านก็จะได้ชื่อว่าทำรุนแรงกับหลานสาว” เซี่ยเฉียวไม่รีบไม่ร้อนจากนั้นนางก็นั่งลงข้างๆ “ต่อไปข้าจะมาทุกวัน ท่านย่า…ถนอมร่างกายด้วย”
เซี่ยเฉียวยกยิ้มขึ้นอย่างกะทันหัน
หญิงชรารู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มของเซี่ยเฉียว
เซี่ยเฉียวเดินมาช้าๆ ก็เดินกลับไปอย่างช้าๆ นางไม่ได้พูดอะไรมากมายราวกับว่าจะมาทักทายจริงๆ
อย่างไรก็ตามเมื่อหญิงชราคิดอย่างรอบคอบนางก
