เห็นอยู่ชัดว่าๆ ปรมาจารย์นั่นเป็นคนจับนี่” เซี่ยผิงกั่งจับประเด็นสำคัญไว้ได้
ทันใดนั้นเซี่ยเฉียวก็นั่งหลังตรง สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง และกระวนกระวายใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “เรื่องมันเป็นอย่างนี้ อันที่จริงแล้วข้าไปที่นั่นด้วยกันกับปรมาจารย์ ปรมาจารย์อยู่ข้างใน ส่วนข้าอยู่ข้างนอก ข้าไม่เคยบอกท่านหรือว่า ปรมาจารย์โม่ชูเซิงคนนั้นเป็นศิษย์น้องเล็กของอาจารย์ข้าโม่หลิงจือ นางก็ถือว่าเป็นอาจารย์อาของข้าด้วย ดังนั้นข้าจึงไปแอบเรียนมาจากนางด้วย”
หากตัวตนของนางในฐานะโม่ชูเซิงถูกเปิดเผย เช่นนั้นแล้วต่อไปเมื่อนางใช้ตัวตนนี้ทำงานก็คงจะต้องคอยระแวงอยู่เสมอ คงมีจะเรื่องที่นางทำไม่ได้อีกมากทีเดียว
เซี่ยผิงกั่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“ข้ารู้ว่าเจ้าเก่ง แต่นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะอวดดีขนาดนี้ กล้าแย่งแม้แต่ผลงานของปรมาจารย์” เซี่ยผิงกั่งกลอกตาใส่นาง
เซี่ยเฉียวหัวเราะแห้งๆ “ข้าและอาจารย์อานอกในประสาน…”
“อืม ตอนนั้นโชคดีที่มีพวกเจ้า ไม่เช่นนั้นแม้แต่ชีวิตน้อยๆ ของรัชทายาทก็ต้องสังเวยไว้ที่นั้น” เซี่ยผิงกั่งพยักหน้า
เซี่ยเฉียวทำหน้านิ่งพลางพยักหน้าอย่างว่างาย
เซี่ยผิงกั่งถอนหายใจอีก
“เรื่องสุขภาพของเจ้า หมอก็คงทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน แต่ที่เจ้าเคยพูดก่อนหน้านี้ก็ไม่เลวนะ บำรุงได้ก็บำรุงไปย่อมดีอยู่แล้ว ครั้งนี้ท่านพ่อของเรานำทหารออกไปก็น่าจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง เวลานั้นค่อยเพิ่มอาหารให้เจ้าอีกหน่อย” อันที่จริงเซ
