ทุกข์ทรมานอย่างที่สุด! แต่นางตายไปแล้ว นางไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการจมน้ำของน้องถิงของข้า!”
ใบหน้าที่เดิมทีดูใจดีมีเมตตาของราชบุตรเขยเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขาดูน่ากลัวเหลือเกิน
เซี่ยเฉียวอยู่ห่างไกลจากเขาจึงมองเห็นไม่ชัด
ตอนที่อยู่ในห้องอุ่นก่อนหน้านี้นางถึงขนาดมองข้ามราชบุตรเขยคนนี้ไปเสียด้วยซ้ำ
เขานิ่งสงบเกินไปจนเหมือนกับไม่มีตัวตนอยู่เลยกระนั้น แต่นึกไม่ถึงเลยว่าภายในจิตใจของเขาจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
“ข้าเชิญท่านปู่มาดูการลงโทษด้วยตัวเอง ช่างน่าขันที่ท่านปู่ผู้ภาคภูมิใจในความจงรักภักดีของตัวเองเสียเหลือเกินกลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เขายอมให้ข้าซื้อโลงศพมาแล้วนำนางไปไว้ที่ใต้น้ำ เอาหินใหญ่ทับไว้ พันธนาการด้วยโซ่เหล็ก!”
ราชบุตรเขยราวกับรู้สึกมีความสุขขึ้นมากเมื่อพูดถึงตรงนี้
แต่ภายในใจของเขาก็ยังคงมีส่วนหนึ่งที่ว่างเปล่า
หลังจากที่ซิงโม่ตายไปแล้วเขาก็ดูเหมือนจะจำไม่ได้ว่าน้องถิงของเขาหน้าตาเป็นอย่างไร เขาพยายามอย่างไรก็นึกไม่ออก!
เขาเก็บตัวอยู่ในห้องหนังสือไม่หลับไม่นอนเป็นเวลาหลายวัน แต่กลับนึกลักษณะเฉพาะของนางไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
กระทั่งว่าทุกครั้งที่เขาคิดถึงน้องถิง เขากลับนึกออกแต่ลักษณะท่าทางขององค์หญิงซิงโม่ที่มองมาที่เขาก่อนนางจะตายเท่านั้น!
มันทำให้เขาคลุ้มคลั่ง มันทำให้เขาโกรธ!
เขาพยายามค้นหาความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับน้องถิงอยู่ตลอด ทุกครั้งที่เขาพบเจอคนคนหนึ่ง พบเจอผู้ห
