พูดไม่หยุด
“ราชบุตรเขยโจวชั่วช้ามาก! อย่าได้มองแค่ว่าตอนวัยเยาว์เขาเป็นคนที่หล่อเหลามีความสามารถ แต่ความจริงแล้ว เขาเป็นโรคจิต!” วิญญาณเอ่ยด้วยความโกรธ “ข้าเป็นญาติห่างๆ ของตระกูลโจว หลายสิบปีก่อนท่านแม่ของข้าพาข้ามาเมืองหลวง และเนื่องจากพวกเรามีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลโจวจึงได้มาเป็นแขกและพักอยู่ที่บ้านตระกูลโจวช่วงหนึ่ง”
“แต่มีอยู่วันหนึ่งหลังจากที่ข้ากินอิ่มนอนหลับไปแล้ว พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าข้าถูกขังอยู่ในห้องห้องหนึ่งตามลำพัง ราชบุตรเขยที่มักจะสุภาพอ่อนโยนอยู่เสมอกลับน่ากลัวเป็นพิเศษ เขาวาดภาพเหมือนให้ข้า เขาวาดไม่หยุด ข้าก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเวลากี่วัน ต่อมาเขาก็เบื่อ จากนั้นจึงยกหีบใบใหญ่เข้ามาแล้วขังข้าไว้ข้างในนั้น“
“ข้าดิ้นรนไม่หยุด แต่ว่าข้าไม่ได้กินข้าวเลยจึงไม่มีแรง พอหัวข้ากระแทกเข้ากับหีบก็สิ้นใจไปทันที เขาคิดว่าข้าแค่สลบไปเท่านั้นจึงยัดข้าเข้าไปในหีบแล้วเอาไปถ่วงน้ำ”
“ต่อมา! ต่อมาก็ผู้หญิงมากมายที่โดนขังไว้ในห้องเหมือนกับข้า!”
“แต่มีบ้างที่เขาไม่ค่อยพอใจ หลังจากที่วาดภาพไปเพียงไม่กี่แผ่นก็ปล่อยให้คนหิวตายทั้งเป็นอยู่ในห้องโดยไม่ได้โยนทิ้งไม่ได้เอาไปฝัง เพียงแต่กองไว้ตรงนั้น มีหนอนขึ้นและส่งกลิ่นเหม็น…”
“หลายปีมานี้คนที่ตายก็น้อยลงไปมาก นอกจากเขาอารมณ์ไม่ดีจริงๆ มิฉะนั้นก็จะไม่ฆ่าคน แต่หากเขาพบเห็นคนที่หน้าตางดงามอย่างเจ้าเขาก็จะเริ่มคิดทันที”
“…”
เซี่ยเฉียวได้ย
