อบนาง
ซย่าหย่าอวิ๋นพยายามฝืนยิ้มเพื่อตอบรับ
ตอนนี้นางชนะแล้วจะเป็นอย่างไรเล่า
นางไม่ได้อะไรเลยทั้งสิ้น
เพื่อรางวัลถั่วเงินห้าร้อยเมล็ดนั่นน่ะหรือ แต่นางใช้เงินไปกับผู้ประสบภัยไปมากกว่าถั่วเงินห้าพันเม็ดเสียอีก
นางเสียใจ ตอนนี้นางต้องมานั่งนึกเสียใจภายหลัง
นางไม่เหลืออะไรแล้ว!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้นัยน์ตาของนางก็แดงก่ำ แต่ท่านพ่อบอกนางว่าไม่ให้นางทำขายหน้าต่อหน้าคนอื่น และนางจะปล่อยให้คนอื่นคิดว่านางรักษาความบริสุทธิ์ไว้ไม่ได้จริงๆ ไม่ได้
ซย่าหย่าอวิ๋นพยายามอดทนอย่างยิ่ง
ก่อนที่จะรู้ตัวเหล่าอาจารย์ก็มา
เพื่อประกาศจำนวนดาวที่แต่ละคนได้รับ
แต่ละคนมีห้าดาว เซี่ยเฉียวได้ทั้งหมดสองร้อยห้าสิบดวง! ส่วนนาง…
หนี่งร้อยห้าสิบดวง!
ต่างกันมากขนาดนั้น!
เซี่ยเฉียวชนะอีกแล้ว นางคิดว่าเซี่ยเฉียวจะมาเยาะเย้ยนาง นางยังกำลังคิดอยู่เลยว่าตนเองจะหาวิธีอดทนให้ผ่านไปได้อย่างไรเพื่อไม่ให้นางเสียหน้าต่อหน้าเซี่ยเฉียว แต่เซี่ยเฉียวแค่ยิ้มน้อยๆ แล้วก็จากไป
ราวกับว่า…
ไม่เคยสนใจนางเลย
เซี่ยเฉียวเพียงแต่ไม่ชอบดูโหงวเฮ้งที่ไม่ดีเหล่านี้ มันเหมือนกับนางได้เห็นชีวิตคนอื่นกระนั้น ซึ่งมันทำให้จิตใจนางรู้สึกแย่ไปด้วย
“น้องหย่าอวิ๋น ไม่ต้องเสียใจไปหรอก พอเจ้ามาอยู่ที่บ้านข้า ข้าจะให้ท่านพ่อปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี อีกอย่างก่อนหน้านี้ก็เป็นเจ้าที่คอยปกป้องข้ามาตลอด ต่อไปข้าจะพยายามช่วยเหลือเจ้าอย่างเต็มที่!” จู่ๆ ต่งซีอวิ๋น
