างหมาไห่ที่มีท่าทางตกใจและเหงื่อออกเล็กน้อยด้วยความงุนงง
คนที่อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ปิดหน้าปิดตาไว้ครึ่งหนึ่ง มีเพียงหยางหมาไห่และพี่น้องสองสามคนเท่านั้นที่เปิดเผยใบหน้าของพวกเขา
พวกเขากล้าเปิดเผยโฉมหน้าก็แสดงว่าได้ตระเตรียมทางหนีทีไล่ไว้เรียบร้อยแล้ว
หยางหมาไห่สะบัดศีรษะและได้สติกลับมาอีกครั้ง เขารู้สึกว่าตนเองโดนของเข้าแล้ว!
เขาถึงกับตกใจกับคำพูดของเด็กสาวคนนี้!
นางก็แค่จงใจเล่นอุบายเท่านั้น!
“พี่น้องทั้งหลาย…”
เขายกมือขึ้นเตรียมสั่งให้พี่น้องบุกเข้าไปข้างหน้า แต่เด็กสาวที่แปลกๆ นั้นก็หัวเราะขึ้นมาในทันใด
เสียงนางเหมือนกระดิ่งลม ไพเราะเสนาะหูอย่างยิ่ง
“หยางหมาไห่…ท่านปู่ของเจ้าขี่หัวเจ้าอยู่แน่ะ เขาบอกว่าเจ้าไม่ให้ยาเขากิน เขาก็จะกินเจ้า!”
จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยขึ้นจากนั้นก็หันหน้าและชี้ไปที่คนอื่น
“เสี่ยวจู้จื่อ น้องชายของเจ้าเป็นวิญญาณน้ำอยู่ในแม่น้ำหน้าบ้านเจ้านี่ เขาถามเจ้าว่าเมื่อไรเจ้าจะลงไปอยู่เป็นเพื่อนเขา…”
“เฉียนวั่นซาน มีคนพิการถามเจ้าว่าเจ็บขาไหม…”
“ซุนฉวนเลี่ยง หวังตงเป็นพี่น้องที่ดีของเจ้าไม่ใช่หรือ เขาตกลงไปในน้ำ เจ้าไม่ช่วยเขาก็แล้วไปแต่ยังจะขโมยเงินเขาไปอีกได้อย่างไร”
“…”
เซี่ยเฉียวเอ่ยติดต่อกันหลายครั้ง แต่ละครั้งก็ชี้ไปที่คนคนหนึ่ง
นางชี้ออกไปแต่ละครั้งก็ชี้ถูกคนทุกครั้ง
ตอนที่ 332 พวกเราต้องชนะแน่
ลมกรรโชก ใบไม้เหลืองปลิวว่อน
คนที่ถูกเซี่ยเฉียวเรียกชื่อเข่าอ่อนทันท
