ยไม่ได้พูดอะไรมาก…
เขาควานออกมาได้เท่านี้แหละ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเขาก็ไปค่ายทหารนับจำนวนคนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง และออกเดินทางไปพร้อมกับทหารชุดหนึ่งทันทีอย่างเรียบง่าย
เซี่ยเฉียวก็ตื่นแต่เช้า ทันทีที่ประตูเมืองเปิดออกนางก็นั่งรถม้าไปที่ประตูเมืองถือโอกาสส่งบิดาของนางออกเดินทาง
และเหมือนเช่นเคย หลังจากที่เซี่ยเฉียวมาถึงแล้วก็เรียกวิญญาณที่อยู่รอบๆ มาถามเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในละแวกใกล้เคียง
วิญญาณเหล่านี้รู้จักสถานที่นี้ดีกว่านาง และจะเล่าให้นางฟังว่าวันนี้ผู้ประสบภัยคนไหนบ้างที่ป่วย ใครบ้างที่ถูกรังแก……
แน่นอนว่าข้างนอกนี้มีพลังหยินเข้มข้น ดังนั้นเด็กหรือคนชราบางคนก็ถูกวิญญาณตามตอแย
ตอนนี้เซี่ยเฉียวไม่ใช่โม่ชูเซิงจึงไม่อาจเปิดเผยความชำนาญทางไสยศาสตร์ของนางได้ หลังจากได้รับข่าวนางก็แอบจัดการเก็บวิญญาณมา และเรียกหมอให้มารักษาแทนพวกเขา
หากไม่มีวิญญาณตามตอแยแล้ว หมอก็จะรักษาความเจ็บป่วยพวกนี้ให้หายได้
แต่หากวิญญาณยังอยู่ แม้ว่าหมอจะสั่งยาให้อย่างถูกต้อง คนคนนั้นก็จะต้องนอนป่วยอยู่บนเตียงไม่ว่าจะเจ็บป่วยเล็กน้อยหรือรุนแรงเพียงใด และร่างกายของเขาจะอ่อนแอลงเรื่อยๆ
เมื่อเร็วๆ นี้จำนวนผู้ประสบภัยนอกเมืองเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนไม่น้อย
อาจเป็นเพราะพวกอันธพาลถูกจับไปแล้ว ผู้ประสบภัยที่จากไปก่อนหน้านี้จึงกลับมาอีกครั้งหลังจากได้ยินข่าว
เพียงแต่ไม่มีที่แล้ว พวกเขาทั้งหมดจึงต้องแออัดอยู่ในป่าในเขตชาน
