สมองเริ่มหมุน ดวงตาคู่นั้นของนางกวาดผ่านคนพวกนี้ไปมา
มันทำให้นางได้เห็นคนที่นางรู้จักคนหนึ่งเข้าจริงๆ
“เฮอะ นั่นไม่ใช่พ่อบ้านคนเก่าของตระกูลเซี่ยหรือ หยวนหรงใช่หรือไม่ ตัดแขนตัดขาเจ้าไปข้างหนึ่งยังไม่พออีกหรือ เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยเย็นชา
เดิมทีหยวนหรงยืนอยู่ด้านหลังคนพวกนี้ ขาของเขาพิการ
แต่ในขณะนี้เมื่อเขาได้ยินเซี่ยเฉียวเอ่ยชื่อเขาขึ้นมา เขาก็เดินกะเผลกออกมามองดูนางด้วยสายตามืดมน “คุณหนูใหญ่ เป็นคนอย่าได้โหดเหี้ยมเด็ดขาดเกินไป จะต้องรู้จักเหลือทางรอดไว้ให้ตัวเองบ้าง ต่อไปอาจจะได้พบกันอีกก็ได้ ตอนนี้ท่านก็อยู่ในมือของข้าแล้ว ข้าน้อยต้องดูแลท่านให้ดีอย่างแน่นอน!”
ใครใช้ให้เซี่ยเฉียวได้ใจเกินไปจนสร้างศัตรูไปทั่วกันเล่า!
ชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยดีขึ้นมาแล้ว แต่นางไม่เคยคิดว่านางทำลายหนทางทำมาหากินของผู้คนมากมาย?!
ที่นอกเมืองมีคนถูกจับไปมากมาย แต่เป็นไปได้หรือที่จะจับหมด!
เฮอะ ดูสิ การแก้แค้นได้มาถึงแล้ว!
“ข้าว่าเจ้าคงลืมไปแล้วว่าศรดอกนั้นที่ข้าเคยยิงเจ้ามันเจ็บปวดแค่ไหน” เซี่ยเฉียวยังคงนั่งอยู่บนรถม้า ในมือของนางถือหน้าไม้ที่ไม่รู้ว่าหยิบออกมาตอนไหน
เมื่อเห็นหน้าไม้ที่คุ้นตา หว่างคิ้วของหยวนหรงก็กระตุกทันที ช่องท้องของเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
อาการบาดเจ็บของเขายังไม่หายดี!
ทั้งหมดเป็นเพราะเซี่ยเฉียว หากไม่ใช่เพราะการกลับมาของเซี่ยเฉียว เขาก็จะยังคง
