นางได้เป็นที่หนึ่ง ไหนเลยจะมีสายตามองคนอื่น!
ดวงตาของต่งซีอวิ๋นบวมแดงเล็กน้อย นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “น้องหย่าอวิ๋น เจ้าไม่ต้องมาปลอบใจข้าหรอก เซี่ยเฉียวฉลาดขนาดนั้น นางจะแพ้ได้อย่างไรเล่า ไม่แน่พอถึงปีใหม่ แม้แต่เจ้าก็จะต้องถูกนางไล่ออกไปด้วย…”
“ไม่มีทาง! ข้าหรือจะแพ้นาง!” ซย่าหย่าอวิ๋นเสียงดังขึ้นมาทันที
“ก่อนหน้านี้แม้ว่าข้าจะไม่ได้เพ้อฝันว่าตัวเองจะเป็นอันดับหนึ่งตลอดไป แต่ข้าก็คาดไม่ถึงว่าคนที่เบียดข้าลงไปได้จะเป็นเซี่ยเฉียว นางมีเรื่องให้ประหลาดใจมาตลอด หากนางชนะเจ้าได้อีก จะมีอะไรน่าแปลกใจหรือ” ต่งซีอวิ๋นเอ่ย
ซย่าหย่าอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ผ่านไปสักพักซย่าหย่าอวิ๋นจึงเอ่ย “พี่หญิงต่ง ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า อันที่จริงข้าก็กังวลอยู่บ้าง เซี่ยเฉียวออกไปนอกเมืองแต่ละครั้งไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่พิเศษเลย แต่ข้าแอบให้คนไปถามพวกผู้ประสบภัยที่นางติดต่อด้วย ท่าที่ที่คนพวกนั้นมีต่อนางดีมาก พวกเขาบอกว่านางเป็นคนดี”
“หย่าอวิ๋น หากเจ้าแพ้ขึ้นมาจะทำอย่างไร คุณชายเมิ่งพูดเอาไว้แล้วว่าหากชนะเขาจะแต่งกับเจ้า…” ต่งซีอวิ๋นเอ่ย
ซย่าหย่าอวิ๋นกำหมัดแน่น
นางไม่เคยคิดที่จะแต่งกับเมิ่งจี๋ฟังตั้งแต่แรก กระทั่งตอนที่อยู่ในคอกม้าก่อนหน้านี้ นางก็ยังเกลียดที่เขาร่วมมือกับเซี่ยเฉียวกลั่นแกล้งรังแกนาง
แต่นางจำเป็นต้องยอมรับว่าไม่มีใครเหมาะที่จะเป็นสามีมากเท่าเมิ่งจี๋ฟังแล้ว
แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยมี
