นคนดีคนหนึ่งที่ให้ของแก่พวกเราเปล่าๆ แต่…พวกเรายังรู้สึกได้ว่านางดูถูกพวกเราผู้ประสบภัย ท่านปรมาจารย์ ท่านยังบอกเองว่านางทำเพื่อคะแนนอะไรนั่น หากนางได้สิ่งนั้นแล้ว นางจะยังสนใจหลานชายของข้าอีกหรือ…”
“ข้าเองก็ทำเพื่อคะแนน อีกอย่าง เจ้าอยากจะให้คนอื่นคอยวางแผนให้หลานชายของเจ้าไปตลอดชีวิตหรือ” เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ
หญิงชราส่ายศีรษะ
นางไม่ได้หมายความเช่นนั้น
นางแค่รู้สึกว่าแม่นางซย่าคนนั้นไม่ได้ดีเท่ากับปรมาจารย์ที่อยู่ตรงหน้านางคนนี้
เป็นเพราะปรมาจารย์ท่านนี้ลงมือจึงทำให้พวกอันธพาลเหล่านั้นได้รับการลงโทษ และจากที่นางได้แอบดูเมื่อครู่นี้ นางก็เห็นว่าปรมาจารย์ได้เก็บวิญญาณที่น่าสงสารจำนวนมาก ให้ความสว่างแก่พวกเขา และส่งพวกเขากลับไปเกิดใหม่…
นางปฏิบัติกับวิญญาณธรรมดาทั่วไปเหล่านั้นอย่างตั้งใจ ถ้าหากนางสัญญาว่าจะรับดูแลหลานชายของนาง นางจะต้องรับผิดชอบมากขึ้นอย่างแน่นอน
“ปรมาจารย์ ข้าก็แค่ไม่ไว้วางใจแม่นางซย่านั่น…” หญิงชราดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
เซี่ยเฉียวพ่นลมหายใจ
อันที่จริงนางก็เข้าใจความคิดของหญิงชราผู้นี้
“เจ้าอยากให้ข้าช่วยให้เขาโรจน์รุ่งพุ่งแรง ข้าทำไม่ได้หรอก เพราะโชคชะตาของทุกคนอยู่ในมือของตนเอง และไม่ใช่สิ่งที่คนนอกอย่างข้าจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ บิดาและพี่ชายของข้าก็เป็นแค่ขุนนางฝ่ายบู๊หากเจ้ายืนกรานที่จะให้ข้าช่วย ข้าก็ทำได้แค่ช่วยให้หลานชายของเจ้าเข้าไปเป็นทหารใหม่ในค่ายทหารเท่านั
