้น
“ก็จริง จู่ๆ ก็มาที่แบบนี้คงจะปรับตัวไม่ทันแน่” ซย่าหย่าอวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย
ผู้ดูแลร้านอดที่จะกลอกตาไม่ได้
ช่างเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ไม่รู้จักความทุกข์ยากของชาวบ้าน!
เด็กๆ เหล่านี้ที่ยังอายุยังน้อย ก็ประมาณหกถึงแปดปี ที่โตขึ้นมาหน่อยก็มีอายุสิบห้าถึงสิบเจ็ดปี แม้ว่าเสื้อผ้าและผมของพวกเขาจะสกปรกเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่ใบหน้าก็ยังคงขาวสะอาด มือนั้นก็ไม่ได้ดูหยาบกระด้างอะไรเป็นพิเศษเช่นกัน จะเห็นได้ว่า ก่อนที่จะประสบภัยพิบัติชีวิตของพวกเขาก็ไม่ได้ยากลำบากอะไร
วิธีการของแม่นางซย่าเรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่ทิ่มแทงใจคน
แต่แม่นางซย่าเป็นลูกค้ารายใหญ่ แค่นางมีเงินก็พอแล้ว จะสนใจอะไรมากมายไปทำไม
ซย่าหย่าอวิ๋นนึกถึงเซี่ยเฉียวขึ้นมาอีกแล้ว นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เรียกให้สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ เข้ามา “เจ้าออกไปหา…ขอทานข้างนอกสักกี่คน ให้พวกเขายกย่องในสิ่งที่ข้าทำ จะต้องกดชื่อเสียงของเซี่ยเฉียวไว้ ให้ทุกคนรู้ว่าข้าจิตใจดีกว่าเซี่ยเฉียว และทำดีกว่านาง!”
