อบอยู่กับพื้นโดยปกป้องศีรษะเอาไว้
“เจ้าหนู วิ่งสิ ทำไมไม่ ไม่วิ่งแล้วล่ะ!” คนที่เป็นหัวหน้าหอบหายใจอย่างหนัก
เด็กคนนี้เป็นกระต่ายหรือ พริบตาเดียวก็หนีหายวับไปเลย!
คนทั้งกลุ่มก็โกรธมากเช่นกัน หัวหน้าพวกนั้นเรียกคนสองคนออกมาทันที “สั่งสอนมันหน่อย!”
พูดแล้วเขาก็ก้าวไปข้างหน้าและเริ่มลงมือ
ตุ๊บตั๊บๆ พวกเขาเตะร่างเซี่ยผิงไหวทันที
เวลานี้เซี่ยเฉียวก็สั่งบ่าวรับใช้ “พวกเจ้าเห็นแล้วหรือไม่ นายน้อยรองของตระกูลเซี่ยมีจิตใจดี และออกมาทำความดีด้วยตนเองแต่โดนพวกคนเลวรุมทำร้าย พวกอันธพาลเหล่านี้โหดร้ายบ้าอำนาจ ป่าเถื่อน สวรรค์ไม่ให้อภัย! คนหนึ่งไปแจ้งทางการ คนอื่นๆ หยิบของขึ้นมา บุกเข้าไปเลย ทุบตีพวกมันให้หนัก! หากถูกทุบตีจนตายหรือพิการ ข้ารับผิดชอบเอง”
บ่าวรับใช้ทุกคนเคยได้รับการชี้แนะจากพ่อบ้านมาก่อนแล้ว พวกเขายึดเอาคำสั่งของคุณหนูใหญ่เป็นสำคัญ เวลานี้เมื่อได้ยินนางสั่งจึงรีบพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล
เมื่อพวกเขากรูกันเข้าไปราวกับฝูงผึ้งช่างน่ากลัวจริงๆ
เหล่าอันธพาลพวกนั้นชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพวกเขาก็ต้องตกใจ
พวกเขายังไม่ทันจะได้สติกลับมา พวกบ่าวรับใช้เข้าไปโจมตีแล้ว
เมื่อถูกทุบตีจะไม่สู้กลับก็คงไม่ได้ ดังนั้นจึงเกิดความสับสนและสู้กันจนแยกไม่ออก
เซี่ยผิงไหวกำลังคิดคำนวณอยู่และรู้สึกว่าเป็นเวลาพอสมควรแล้ว เขารวบเอาของที่อยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วรีบเผ่นออกจากฝูงชนก่อนจะมองเซี่ยเฉียวด้วยจมูกเขียวช้ำและใบหน
